Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2018

Açma αστμάδες





Αν και δεν ανεβάζω συνταγές επειδή μου το ζητάτε να πως έφτιαξα τα δικά μας άτσμα.

Υλικά
🔹600ml χλιαρό γάλα
🔹300ml ηλιέλαιο
🔹1kg αλεύρι μαλακό και ένα ποτήρι ακόμα
🔹3κ.σ. Ζάχαρη
🔹1.5 κ.σ αλάτι
🔹2 φακελάκια μαγιά ξερή
🔹2 αυγά ασπράδια για την ζύμη
Και οι κρόκοι για επάλειψη

Για την γέμιση ιδέες
🔹Μαρμελάδα
🔹Μερέντα
🔹Τυρί κρέμα
🔹Ανθότυρο
Από πάνω μπορείτε να βάλετε σουσάμι.

Εκτέλεση
Αφού βάλουμε όλα τα υλικά της ζύμης και ανακατέψουμε να γίνει ζυμάρι το αφήνουμε για μια ώρα να φουσκώσει.
Ένα μυστικό που ξέρω είναι ότι πάνω στην μαγια ρίχνουμε την ζάχαρη για να γίνει ζύμωμα !
Εγώ τουλάχιστον το κάνω και σε άλλα ζυμάρια.

Ύστερα τα κάνουμε περίπου 25 μικρές μπάλες τις βάζουμε πάνω σε ένα ταψί με λαδόκολλα και τα σκεπάζουμε με μεμβράνη για ακόμα μισή ώρα για να γίνει το δεύτερο φούσκωμα.
Ανοίγουμε τις μπαλίτσες μας και βάζουμε μέσα την γέμιση
Μόλις είναι έτοιμα τα βάζουμε σε στον
Φούρνο στους 180 βαθμούς στον αέρα μέχρι να ροδίσουν!

Καλή ευτυχία

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2018

Μια ακόμα αρχή!



Ο Σεπτέμβριος σχεδόν πάντα αποτελούσε για μένα μια νέα αρχή.
Κάτι σαν μια νέα χρονιά.
Φέτος παρόλο που μπήκαν νέοι στόχοι πριν μπει καν ο μήνας δεν κατάλαβα καν πως έφτασε σχεδόν στο τέλος του.
Οι νέοι μου στόχοι μπήκαν σε εφαρμογή ..
Κάτι που με κάνει ιδιαίτερα χαρούμενη.
Ένα νέο ξεκίνημα για μένα.
Ο Σεπτέμβριος επίσης με έκανε για πρώτη φορά θεία.

Μιας και η αδερφή μου έφερε στον κόσμο ένα υγιέστατο αγοράκι.
Συναισθήματα καινούρια για μένα και τόσο όμορφα μαζί ! Η οικογένεια μεγάλωσε κατά ένα μέλος.
Σήμερα μια νέα αρχή και για τον μικρό μου.
Το μικρό μου αγόρι ξεκίνησε παιδικό .

Και εδώ θα σταθώ για λίγο..
Ούτε που κατάλαβα πως πέρασαν τα χρόνια ...
Ούτε που κατάλαβα πότε αυτό το παιδί μεγάλωσε.
Τα συναισθήματα μου όμως ήταν τόσο διαφορετικά.
Παρόλο που δεν είναι η πρώτη φορά που το ζω ομολογώ πως μου ήταν πιο δύσκολο..
Σήμερα αφήνοντας τον ένιωσα μισή.
Ένιωσα πως κλαίει..
Στα αυτιά μου ηχούσε το κλάμα του. Κάτι που αργότερα επιβεβαίωσα.
Ένιωσα πως δεν ήμουν έτοιμη για αυτόν τον αποχωρισμό και ας τον αποζητουσα κάποιες στιγμές.
Ένιωσα πως είναι ακόμα μικρός .....
Μα είναι το μικρό μου πότε μεγάλωσε ;
Αυτόν τον μήνα με βρήκαν πολλά μαζεμένα ..
Λες και δεν πρόλαβα να αφομοιώσω όλα τα καινούρια που ήρθαν.
Λες και δεν πρόλαβα να ζήσω στιγμές..
Συμβαίνουν πράγματα και εμείς τρέχουμε να προλάβουμε τα πάντα ..
Και οι στιγμές περνάνε ..
Και εμείς συνεχίζουμε τον ίδιο καθημερινό αγώνα.
Σήμερα θυμήθηκα πως ο μήνας αυτός έχει συννεφιές.
Έχει όμορφα ηλιοβασιλέματα..
Δεν πρόλαβα να απολαύσω ούτε μια δύση.
Σήμερα λοιπόν γυρνώντας από την δουλειά κοίταζα κλεφτά τον καθρέφτη του αυτοκινήτου μου. Τα φωτεινά και σκούρα σύννεφα παίζανε το δικό τους παιχνίδι με τον ήλιο...
Σήμερα όλη μέρα ένιωθα παράξενα μιας και δεν πήρα εγώ το παιδί από τον παιδικό ..
Μιας και έφυγε για πρώτη φορά από την οικία του θαλπωρή.
Ήθελα μόνο να φτάσω σπίτι και να τον κάνω μια δυνατή αγκαλιά.
Η αγκαλιά δυνατή και τα λογάκια του ένας ακόμα κόμπος στον λαιμό μου.
Μαμά δεν θέλω να πηγαίνω σχολείο θέλω να είμαι εδώ μαζί σου μαμά.
Μανούλα είσαι η καλύτερη του κόσμου και σ αγαπώ πολύ.
Μαμά θέλω όταν οδηγάς να πατάς φρένο και να προσέχεις μου είπε μονοκοπανιά καθώς τον έσφιξα στην αγκαλιά μου.
Τα συναισθήματα μου παράξενα...
Σαν να μπαίνει αέρας από παντού.
Σαν τον σημερινό αέρα ,που ανακατεύει της σκέψεις μου συνεχώς.
Αύριο είναι μια καινούρια μέρα..
Αύριο θα πιω τον καφέ μου και θα τακτοποιήσω πάλι κάθε σκέψη και συναίσθημα που σήμερα δεν ήταν σε μια σειρά.
Αύριο θα αφήσω πάλι τον μικρό μου στο παιδικό και ελπίζω να νιώσω καλύτερα...
Και εκείνος το ίδιο.
Μια αρχή είναι και αυτή και όλοι θέλουν τον χρόνο τους.
Έτσι και εγώ θέλω λίγο χρόνο προσαρμογής στα νέα δεδομένα!

Σάββατο, 18 Αυγούστου 2018

Διακοπές σε ελεύθερο κάμπινγκ!

Με το κάμπινγκ εγώ δεν είχα καμία σχέση πόσο μάλλον με το ελεύθερο. Μάλιστα πέρυσι έγραψα αυτό.
Μετά την περσινή γνωριμία με το κάμπινγκ φέτος αποφασίσαμε να πάμε για κάτι παραπάνω από δύο μέρες.
Σκηνές στρώματα μαγιό πετσέτες και πολλά ακόμα πράγματα χρήσιμα για μια οικογένεια με δύο παιδιά ετοιμάστηκαν.
Οι μέρες μας ελεύθερες .
Χωρίς ρολόι, χωρίς σκέψεις χωρίς έννοιες.

Τα πρωινά δροσερά, ο πρωινός ήλιος ζέσταινε ελαφρά το πρόσωπο.

Τα μεσημέρια ζεστά με απαλό αεράκι...

Να κοιμάσαι στην σκηνή τόσο βαθιά και  τόσο ανάλαφρα.
Ύστερα καφέ και θάλασσα
Θάλασσα και αγκαλιές.
Θάλασσα και φρούτα.
Θάλασσα παντού.

Σχεδόν μου λείπει ο ήχος της τα βράδια!
Φέτος στις διακοπές διέκοψα κάθε συνήθεια.
Διέκοψα κάθε σκέψη που με κουράζει η με αγχώνει
Χαλάρωσα πολύ... Τόσο πολύ που ακόμα αναρωτιέμαι πως θα επανέλθω στην καθημερινότητα.

Γέλασα πολύ ..
Γνώρισα υπέροχους ανθρώπους ..
Κάτι που είχε καιρό να συμβεί.
Κάτι που τελικά ίσως και να είχα ανάγκη !
Όλοι κάτι μου έδωσαν!!
Όλοι μοναδικοί!
Με κάποιους έχουμε δώσει ήδη ραντεβού στην Αθήνα.
Γέμισα εικόνες μιας θάλασσας άγριας με πελώρια κύματα..

Είδα τρία αστέρια να πέφτουν και ας μην πρόλαβα να κάνω ευχή.
Το δέρμα μου καμένο από ήλιο ..
Ξερω πως μόλις επιστρέψω θα ξεθωριάσει το σοκολατένιο μου σχεδόν χρώμα...
Ξερω πως θα επιστρέψω γρήγορα στους τρελούς ρυθμούς της καθημερινότητας.
Ομως είναι ακόμα καλοκαίρι ..
Ειμαι ακόμα διακοπές...
Μπορεί ήδη να μου φαίνεται μακρινό το μικρό μας σπίτι χωρίς παράθυρα με θέα τα αστέρια.

Όμως νιώθω τόσο γεμάτη που τόλμησα να ζήσω για λίγες μέρες την πλήρη ελευθερία.

Μόνο που αναρωτιέμαι οι μέρες γιατί περνούν τόσο γρήγορα ;
Η επιστροφή στο εξοχικό δεν είναι τόσο ελεύθερη !
Θυμήθηκα πως είναι να μαγειρεύω να πλένω πιάτα ..
Να πλένω μπαλκόνια να μαζεύω ρούχα να βάζω πλυντήρια !
Γενικά ότι γίνεται στην καθημερινότητα συν την θάλασσα συν μια βόλτα.
Εντάξει δεν γκρινιάζω άλλο!
Όλα χρειάζονται και είμαι ακόμα διακοπές !!



Τρίτη, 3 Ιουλίου 2018

Γιατί έχω εσάς!



Η αγάπη κ η απλότητα ενός παιδιού πιστεύω πως ξεπερνούν εκείνη των ενηλίκων.
Ένα παιδί αγαπά δυνατά.
Αγαπά αληθινά. Η αγάπη τους είναι άνευ όρων.

Είναι μέρες τώρα που ο μικρός με ρωτάει αν είμαι χαρούμενη.
Κάνα δύο φορές έτυχε να είμαι χαρούμενη οπότε απαντούσα με ένα ναι είμαι χαρούμενη και έμοιαζε να είναι και εκείνος.
Μια μέρα που δεν θυμάμαι πια γιατί, που μόνο χαρούμενη δεν με έλεγες με πλησίασε το μικρό μου πλασματακι κ με ρώτησε
Μαμά είσαι ζαρουμενη  ;
Όχι του απάντησα είμαι θυμωμένη τώρα.
Μαμά σελω να είσαι ζαρούμενη!
Εκείνη την στιγμή κατάλαβα πως η απάντηση μου δεν του άρεσε καθόλου.
Εκείνος θέλει μια μαμά χαρούμενη για να είναι χαρούμενος και ξένοιαστος και αυτός.
Εκείνος ψάχνει να βρει γιατί οι μεγάλοι δεν είναι και τόσο χαρούμενοι όσο ένα μικρό παιδί.
Εκείνος μαθαίνει τις έννοιες των λέξεων και προσπαθεί να τις ταυτίσει με καταστάσεις.
Χτες το βράδυ είχαμε ξαπλώσει .
Μου μιλούσε ασταμάτητα γιο όλα εκείνα που ίσως να σκεφτόταν.
Μου είπε αρκετές φορές ζαπαω τόσο πολύ. Και άλλες τόσες με αγκάλιασε σφιχτά.
Ύστερα ήρθε και ο μπαμπάς του στο δωμάτιο.
Σελω να ξαπλώσετε μαζί μου του είπε..
Μας αγκάλιασε και τους δύο με τα δυο μικρά του χεράκια.
Και μας φιλαγε καθώς έλεγε ζαπαω τόσο πολύ ..
Είσαι χαρούμενος; τον ρώτησα
Ειμαι πολύ ζαρουμενος μαμά ! Γιατί ; ρώτησε ο μπαμπάς του...
Γιατί έχω εσάς είπε το τρίχρονο μωρό μου...
Καθως μας έσφιξε ξανά δυνατά δημιουργώντας έτσι έναν δυνατό κύκλο αγάπης...
Ξέρω καλά πως μου γύρισε την απάντηση που συχνά του έχω δώσει
Ξέρω όμως πόσο χαρούμενος είναι όντως όταν μας αγκαλιάζει.
Αυτά τα πλάσματα έχουν ανάγκη μόνο από αγάπη.
Και είναι ικανά να σε κάνουν να νιώσεις ο πιο χαρούμενος άνθρωπος του κόσμου.
Αυτό το μικρό αγόρι όταν με κοιτάει στα μάτια και λάμπει με κάνει να νιώθω πως τουλάχιστον αν κάτι έχω κάνει καλά είναι η αγάπη που τους έχω δώσει.
Είναι  η αγκαλιά που εδώ μέσα υπάρχει σε αφθονία.
Η αγάπη για τα παιδιά έχει πολλές μορφές ..
Και μεγαλύτερη εντύπωση από όλα μου έκανε ο τρόπος της έκφρασης αυτής.
Όταν ένα πρωινό μου είπε πως κρυώνει και του πρότεινα να βάλει μια μπλούζα εκείνος αρνήθηκε και είπε πως δεν θέλει μπλούζα αλλά θέλει αγκαλιά ..
Κάτι που ο αδερφός του είχε κάνει παλιότερα https://mamareggina.blogspot.com/2016/03/blog-post_92.html?m=1
Ένα μικρό αγόρι μου έδειξε ακόμα μια φορά πως αγαπάει δυνατά.
Πως μας θέλει πλάι του να τον γεμίζουμε φιλιά ..
Γιατί έχω εσάς μας είπε και έχει απόλυτο δίκιο.
Το να έχουμε ο ένας τον άλλον είναι ένας πολύ ιδιαίτερος λόγος να είμαστε χαρούμενοι τελικά.
Και να συνεχίσουμε να προσφέρουμε χαρά σε αυτόν τον κύκλο την οικογένειας μας.
Σ αγαπώ μικρό μου αστέρι ως το άπειρο και ας μην μπορείς ακόμα να καταλάβεις που είναι τι άπειρο.


Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2018

Καλοκαίρι είναι....!







Τα σχολεία έκλεισαν. Τα ξυπνητήρια έλαβαν τέλος!
Τουλάχιστον για τα παιδιά.
Ξυπνάς το πρωί..
Για λίγο επικρατεί ησυχία . Φτιάχνεις καφέ .. Όσο προλάβω σκέφτεσαι.
Βγαίνεις στο μπαλόνι. Η συννεφιά τον τελευταίο καιρό έγινε σχεδόν συνήθεια..Τα σύννεφα παίζουν κρυφτό με τον ήλιο.
Κάθεσαι στο μπαλκόνι και δεν είσαι σίγουρη αν ήρθε το καλοκαίρι.
Σε λίγο θα ακουστούν τα βήματα του μικρού..
Μαμά πεινάω θα μου πει και ύστερα θα κάτσει στην αγκαλιά μου και θα μου λέει σαπαπω τόσο πολύ..


Μετά θα ξυπνήσει και ο μεγάλος και ξαφνικά η πρωινή ηρεμία θα χαθεί.
Θα ακούγονται φωνές γέλια διαφωνίες..Μαμά πες του κάτι..
Μαμά δεν με αφήνει να παίξω ..
Μαμά μου πήρε το αμάξι μου.
Μαμά θέλει να πιει χυμό με  το καλαμάκι μου.
Ενώ εσύ έχεις προβλέψει να φέρεις δύο πράσινα καλαμάκια.
Και;;  Αφού του αδερφού του το πράσινο είναι πιο ωραίο!
Ύστερα θα θέλουν να κάνουν κάτι !! "Γιατί μαμά βαριέμαι πολύ "θα μου πει.
Θα τους δώσεις πολλές ιδέες.
Όμως τα παιδιά θέλουν κάτι άλλο.
Εσύ όμως δεν έχεις κάτι άλλο!
Θέλουν θάλασσα θέλουν, διακοπές θέλουν βόλτες..
Και μέσα στις φωνές τους, τους μικρούς τσακωμούς νιώθεις πως δεν θα βγάλεις τούτο το καλοκαίρι..
Τους ακούς εδώ και ώρα που τσακώνονται στο δωμάτιο.
Περιμένεις να τα βρουν μόνοι τους.
Μαμά θα του πεις κάτι; Φωνάζει ο μεγάλος.
Ακούγεται η τσιρίδα του μικρού.
Άλλωστε πως θα δείξει χαρακτήρα και αυτός;
Αφήνεις τα άπλυτα και τρέχεις στο δωμάτιο.
Λίγο πριν μπεις ακούς ..
Σαπαπω πολύ !!
Έλα κάτσε εδώ αδερφούλη να παίξουμε !!
Ύστερα γελάνε δυνατά και εκεί που δεν την παλεύεις ξαφνικά γελάς μαζί τους πίσω από την πόρτα του δωματίου  τους.
Ξέρω καλά πως αυτό δεν θα κρατήσει για ώρα.
Αργά ή γρήγορα μια καινούρια αφορμή θα βρεθεί να αρχίσει ο μικρός να φωνάζει και ο μεγάλος να του λέει πως δεν θέλει να παίξουν γιατί του χαλάει τα παιχνίδια.
Ο μικρός θα φωνάζει ακόμα πιο δυνατά θυμωμένος εγώ θα αφήνω αυτό που κάνω για να ηρεμήσω τα πνεύματα.
Ξέρω καλά πως το σπίτι δεν θα μείνει καθαρό πάνω από δέκα λεπτά..
Ξέρω πως θα μου κάνουν αμέτρητες ερωτήσεις.
Ξέρω πως θα με τρελάνουν μέχρι να φάνε παγωτό.
Πως θα περιμένουν πως και πως να πάμε να παίξουν.
Ύστερα θα παρακαλώ να μαζευτούμε σπίτι να κάνουν μπάνιο.
Μετά θα γίνει ακόμα μια μικρή μάχη μέχρι να κοιμηθούν.
Και στο τέλος της ημέρας θα νιώθω εξαντλημένη.
Κουρασμένη, πιθανόν να έχουν σπάσει εντελώς τα νεύρα μου.
Θα έχει τελειώσει ακόμα μια μέρα που δεν θα έχω καταφέρει να μιλήσω με την κολλητή μου στο τηλέφωνο.
Θα έχει περάσει μια μέρα και εμείς θα έχουμε ανταλλάξει μόνο βλέμματα.
Θα έχει περάσει ακόμα μια μέρα που δεν θα έχω βρει χρόνο για μένα.
Θα έχει έρθει ακόμα μια μέρα που θα μετράω πόσο "κακή μαμά" υπήρξα σήμερα..
Όμως πάντα θα βρω μια αφορμή να χαμογελάσω για εκείνα τα σαπαπω του μικρού.
Για το "είσαι η καλύτερη μαμά" του μεγάλου.
Θα γελάσω με τα αστεία  της ημέρας.
Και θα πέσω ξερή για ύπνο χωρίς καν να ονειρευτω.
Γιατί το καλοκαίρι είναι για να ονειρεύονται εκείνοι.
Για να παίζουν ελεύθερα.
Για να βαριούνται.
Για να μου δίνουν έμπνευση να γράφω μετά από καιρό απουσίας !!
Καλοκαίρι είναι αφού !



Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2018

Ανάλυσέ το!

Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν ολα τα πράγματα στην ζωή θέλουν ανάλυση.
Έχω  αναρωτηθεί πολλές φορές  ποιος είναι τελικά χαρούμενος άνθρωπος αυτός που λειτουργεί με παρόρμηση;
Εκείνος που λειτουργεί με την λογική η εκείνος που πριν κάνει το οτιδήποτε το αναλύει;
Σχεδόν ζηλεύω τους ανθρώπους που δεν αναλύουν το κάθε τι ζώντας τις στιγμές τους χωρίς να βάζουν σκέψεις, χωρίς πρέπει και μη σε ολα τα θέματα της ζωής τους.
Εκείνοι που δεν έχω δεύτερες σκέψεις. Δεν κρατάνε back up.
Που η λογική τους δεν είναι πολύπλοκη.
 Που η φιλοσοφία τους δεν βαραίνει την λογική η τα συναισθήματα.
Απο την άλλη η παρόρμηση...
Παρασέρνει γίνεσαι ευάλωτος σε λάθη η σε πράξεις και λέξεις που δεν θα έπρεπε.
Είναι όμως  κατά κάποιον τρόπο μια μορφή ελευθερίας.
Δεν πιέζεις τον εαυτό σου με πρέπει. Η μήπως όχι;
Πρέπει...ποιος αλήθεια το ορίζει;
Υπάρχουν αλήθεια πρέπει;
Η πολύπλοκη λογική η ανάλυση στα πάντα...
Και αν αυτο και αν εκείνο...
Και τι θα γίνει αν δεν...
Τρέφεις σκέψεις,  αναλύεις παιδεύεσαι ...
Και τελικά χάνεις το νόημα.
Όλα αυτά εξαρτώνται απο χαρακτήρες.
Άλλοι θα το χρεώσουν στο ζώδιο.
Αλήθεια τι ζώδιο είσαι;;
Αλλοι απλά την πατάνε και ύστερα προσέχουν πολύ περισσότερο.
Η αλήθεια ίσως και να ειναι καπου στην μέση.
Θεωρίες υπάρχουν πολλές το θέμα είναι να μην ξεχνάς να ζεις απαλυνοντας λίγο το μυαλό σου απο σκέψεις.
Να ζεις και να σκέφτεσαι για να αποφεύγεις την επιπολαιότητα και τα λάθη.
Μα τα λάθη είναι για να γίνονται.
Και η παρόρμηση;
Και που αναλύω τόση ώρα δεν ξέρω καν έχει νόημα.
Είναι  που τελικά ανήκω στην κατηγορία της ανάλυσης!
Όμως καταλήγω πως το να ερμηνεύεις το κάθε τι ίσως και να μην αξίζει.
Έτσι προσπαθώ να κόψω αυτήν την υπερανάλυση στα πάντα.
Μην πιάνεσαι από τα  άκρα λοιπόν.
Μην αναλύεις τα πάντα.
Ζήσε την στιγμή και πράξε σύμφωνα με όσα κριτήρια έχεις επιλέξει.
Άκου  την καρδιά ή  την λογική.
Η πολύ ανάλυση φέρνει άγχος. Κρύβει φόβους.
Απλοποίησε το.
Ανέλυσε  το μέχρι εκεί που χρειάζεται.
Και τα υπόλοιπα ίσως και να είναι περιττά!
Ανέλυσε το και απαλλάξου από όλα εκείνα που τα απλά τα κάνουν δύσκολα.
Από εκεί που για κάθε λύση δημιουργείς ένα πρόβλημα.
Κράτα μόνο την λύση.
Η κράτα το πρόβλημα απλά άλλαξε την τρόπο με τον οποίο το λύνεις!
Είναι φορές που οι δεύτερες σκέψεις δεν χρειάζονται ..
Αν και ακόμα αναρωτιέμαι  μήπως  για να φτάσει κάποιος να μην αναλύει πολύ τα πράγματα ίσως κάποτε έφτασε στην υπέρ ανάλυση τους!!


Photo via pinterest




Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018

Μαμά από ατσάλι!

Μαμά έλα να ζωγραφίσουμε.
Μαμά θέλω κάτι να φάω.
Μαμά πες του κάτι δεν μ'αφήνει να παίξω.
Μαμά βοηθά με.
Μαμά έλα εδώ.
Μαμά δεν θέλω να κοιμηθώ.
Μαμά νυστάζω.
Μαμά θέλω βόλτα.
Η μαμά όλα τα μπορεί.
Η τουλάχιστον όλα πρέπει να τα μπορεί.
Η μαμά δεν έχει δικαίωμα να αρρωστήσει.
Και αρρωστήσει πρέπει να αποβάλει γρήγορα τα πάντα από πάνω της.
Η μαμά δεν έχει δικαίωμα να θέλει.
Καλύπτονται όλα από τις απαιτήσεις των παιδιών τής.
Η μαμά πρέπει να είναι δυνατή.
Να είναι γλυκιά.
Να είναι ενημερωμένη.
Να ξέρει να τα πάντα.
Να καλύπτει κάθε ανάγκη ακόμα και αν δεν της ζητηθεί.
Όμως η μαμά δεν είναι από ατσάλι.
Η μαμά δεν τα ξέρει όλα.
Η μαμά καταρρέει και χρειάζεται έναν ώμο να ακουμπήσει.
Η μαμά έχει ανάγκες.
Η μαμά πονάει.
Νιώθει μόνη.
Η μαμά βαριέται.
Η μαμά θέλει να πάει μια βόλτα.
Η μαμά είναι κουρασμένη.
Η μαμά θέλει .
Η μαμά φταίει για όλα!
Ξέρει όμως να αγαπάει.
Ξέρει να δίνει αγνοώντας τα δικά της θέλω.
Η μαμά δεν ζητά.
Και όταν μέσα στην ησυχία του σπιτιού της μένει μόνη.
Τότε όταν τα γλυκά πλάσματα κοιμούνται ξέρει πως ο χρόνος που έχει δεν αρκεί.
Δεν αρκεί για τα θέλω της.
Δεν καλύπτει τα κενά της.
Δεν έχει αντοχές να ασχοληθεί με εκείνη.
Τότε αντλεί ξανά δυνάμεις παίρνει μια βαθιά ανάσα.
 Και καθώς τακτοποιεί τα πάντα στο πέρασμά της , πέφτει για ύπνο.
Όπου ούτε εκεί θα ικανοποιήσει καμία της ανάγκη...
Η μαμά είναι  φίλη, αδερφή, υπάλληλος, κόρη, γυναίκα άνθρωπος με ανάγκες και θέλω. Με όνειρα και επιθυμίες. Και δεν είναι από ατσάλι!