Τρίτη, 3 Ιουλίου 2018

Γιατί έχω εσάς!



Η αγάπη κ η απλότητα ενός παιδιού πιστεύω πως ξεπερνούν εκείνη των ενηλίκων.
Ένα παιδί αγαπά δυνατά.
Αγαπά αληθινά. Η αγάπη τους είναι άνευ όρων.

Είναι μέρες τώρα που ο μικρός με ρωτάει αν είμαι χαρούμενη.
Κάνα δύο φορές έτυχε να είμαι χαρούμενη οπότε απαντούσα με ένα ναι είμαι χαρούμενη και έμοιαζε να είναι και εκείνος.
Μια μέρα που δεν θυμάμαι πια γιατί, που μόνο χαρούμενη δεν με έλεγες με πλησίασε το μικρό μου πλασματακι κ με ρώτησε
Μαμά είσαι ζαρουμενη  ;
Όχι του απάντησα είμαι θυμωμένη τώρα.
Μαμά σελω να είσαι ζαρούμενη!
Εκείνη την στιγμή κατάλαβα πως η απάντηση μου δεν του άρεσε καθόλου.
Εκείνος θέλει μια μαμά χαρούμενη για να είναι χαρούμενος και ξένοιαστος και αυτός.
Εκείνος ψάχνει να βρει γιατί οι μεγάλοι δεν είναι και τόσο χαρούμενοι όσο ένα μικρό παιδί.
Εκείνος μαθαίνει τις έννοιες των λέξεων και προσπαθεί να τις ταυτίσει με καταστάσεις.
Χτες το βράδυ είχαμε ξαπλώσει .
Μου μιλούσε ασταμάτητα γιο όλα εκείνα που ίσως να σκεφτόταν.
Μου είπε αρκετές φορές ζαπαω τόσο πολύ. Και άλλες τόσες με αγκάλιασε σφιχτά.
Ύστερα ήρθε και ο μπαμπάς του στο δωμάτιο.
Σελω να ξαπλώσετε μαζί μου του είπε..
Μας αγκάλιασε και τους δύο με τα δυο μικρά του χεράκια.
Και μας φιλαγε καθώς έλεγε ζαπαω τόσο πολύ ..
Είσαι χαρούμενος; τον ρώτησα
Ειμαι πολύ ζαρουμενος μαμά ! Γιατί ; ρώτησε ο μπαμπάς του...
Γιατί έχω εσάς είπε το τρίχρονο μωρό μου...
Καθως μας έσφιξε ξανά δυνατά δημιουργώντας έτσι έναν δυνατό κύκλο αγάπης...
Ξέρω καλά πως μου γύρισε την απάντηση που συχνά του έχω δώσει
Ξέρω όμως πόσο χαρούμενος είναι όντως όταν μας αγκαλιάζει.
Αυτά τα πλάσματα έχουν ανάγκη μόνο από αγάπη.
Και είναι ικανά να σε κάνουν να νιώσεις ο πιο χαρούμενος άνθρωπος του κόσμου.
Αυτό το μικρό αγόρι όταν με κοιτάει στα μάτια και λάμπει με κάνει να νιώθω πως τουλάχιστον αν κάτι έχω κάνει καλά είναι η αγάπη που τους έχω δώσει.
Είναι  η αγκαλιά που εδώ μέσα υπάρχει σε αφθονία.
Η αγάπη για τα παιδιά έχει πολλές μορφές ..
Και μεγαλύτερη εντύπωση από όλα μου έκανε ο τρόπος της έκφρασης αυτής.
Όταν ένα πρωινό μου είπε πως κρυώνει και του πρότεινα να βάλει μια μπλούζα εκείνος αρνήθηκε και είπε πως δεν θέλει μπλούζα αλλά θέλει αγκαλιά ..
Κάτι που ο αδερφός του είχε κάνει παλιότερα https://mamareggina.blogspot.com/2016/03/blog-post_92.html?m=1
Ένα μικρό αγόρι μου έδειξε ακόμα μια φορά πως αγαπάει δυνατά.
Πως μας θέλει πλάι του να τον γεμίζουμε φιλιά ..
Γιατί έχω εσάς μας είπε και έχει απόλυτο δίκιο.
Το να έχουμε ο ένας τον άλλον είναι ένας πολύ ιδιαίτερος λόγος να είμαστε χαρούμενοι τελικά.
Και να συνεχίσουμε να προσφέρουμε χαρά σε αυτόν τον κύκλο την οικογένειας μας.
Σ αγαπώ μικρό μου αστέρι ως το άπειρο και ας μην μπορείς ακόμα να καταλάβεις που είναι τι άπειρο.


Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2018

Καλοκαίρι είναι....!







Τα σχολεία έκλεισαν. Τα ξυπνητήρια έλαβαν τέλος!
Τουλάχιστον για τα παιδιά.
Ξυπνάς το πρωί..
Για λίγο επικρατεί ησυχία . Φτιάχνεις καφέ .. Όσο προλάβω σκέφτεσαι.
Βγαίνεις στο μπαλόνι. Η συννεφιά τον τελευταίο καιρό έγινε σχεδόν συνήθεια..Τα σύννεφα παίζουν κρυφτό με τον ήλιο.
Κάθεσαι στο μπαλκόνι και δεν είσαι σίγουρη αν ήρθε το καλοκαίρι.
Σε λίγο θα ακουστούν τα βήματα του μικρού..
Μαμά πεινάω θα μου πει και ύστερα θα κάτσει στην αγκαλιά μου και θα μου λέει σαπαπω τόσο πολύ..


Μετά θα ξυπνήσει και ο μεγάλος και ξαφνικά η πρωινή ηρεμία θα χαθεί.
Θα ακούγονται φωνές γέλια διαφωνίες..Μαμά πες του κάτι..
Μαμά δεν με αφήνει να παίξω ..
Μαμά μου πήρε το αμάξι μου.
Μαμά θέλει να πιει χυμό με  το καλαμάκι μου.
Ενώ εσύ έχεις προβλέψει να φέρεις δύο πράσινα καλαμάκια.
Και;;  Αφού του αδερφού του το πράσινο είναι πιο ωραίο!
Ύστερα θα θέλουν να κάνουν κάτι !! "Γιατί μαμά βαριέμαι πολύ "θα μου πει.
Θα τους δώσεις πολλές ιδέες.
Όμως τα παιδιά θέλουν κάτι άλλο.
Εσύ όμως δεν έχεις κάτι άλλο!
Θέλουν θάλασσα θέλουν, διακοπές θέλουν βόλτες..
Και μέσα στις φωνές τους, τους μικρούς τσακωμούς νιώθεις πως δεν θα βγάλεις τούτο το καλοκαίρι..
Τους ακούς εδώ και ώρα που τσακώνονται στο δωμάτιο.
Περιμένεις να τα βρουν μόνοι τους.
Μαμά θα του πεις κάτι; Φωνάζει ο μεγάλος.
Ακούγεται η τσιρίδα του μικρού.
Άλλωστε πως θα δείξει χαρακτήρα και αυτός;
Αφήνεις τα άπλυτα και τρέχεις στο δωμάτιο.
Λίγο πριν μπεις ακούς ..
Σαπαπω πολύ !!
Έλα κάτσε εδώ αδερφούλη να παίξουμε !!
Ύστερα γελάνε δυνατά και εκεί που δεν την παλεύεις ξαφνικά γελάς μαζί τους πίσω από την πόρτα του δωματίου  τους.
Ξέρω καλά πως αυτό δεν θα κρατήσει για ώρα.
Αργά ή γρήγορα μια καινούρια αφορμή θα βρεθεί να αρχίσει ο μικρός να φωνάζει και ο μεγάλος να του λέει πως δεν θέλει να παίξουν γιατί του χαλάει τα παιχνίδια.
Ο μικρός θα φωνάζει ακόμα πιο δυνατά θυμωμένος εγώ θα αφήνω αυτό που κάνω για να ηρεμήσω τα πνεύματα.
Ξέρω καλά πως το σπίτι δεν θα μείνει καθαρό πάνω από δέκα λεπτά..
Ξέρω πως θα μου κάνουν αμέτρητες ερωτήσεις.
Ξέρω πως θα με τρελάνουν μέχρι να φάνε παγωτό.
Πως θα περιμένουν πως και πως να πάμε να παίξουν.
Ύστερα θα παρακαλώ να μαζευτούμε σπίτι να κάνουν μπάνιο.
Μετά θα γίνει ακόμα μια μικρή μάχη μέχρι να κοιμηθούν.
Και στο τέλος της ημέρας θα νιώθω εξαντλημένη.
Κουρασμένη, πιθανόν να έχουν σπάσει εντελώς τα νεύρα μου.
Θα έχει τελειώσει ακόμα μια μέρα που δεν θα έχω καταφέρει να μιλήσω με την κολλητή μου στο τηλέφωνο.
Θα έχει περάσει μια μέρα και εμείς θα έχουμε ανταλλάξει μόνο βλέμματα.
Θα έχει περάσει ακόμα μια μέρα που δεν θα έχω βρει χρόνο για μένα.
Θα έχει έρθει ακόμα μια μέρα που θα μετράω πόσο "κακή μαμά" υπήρξα σήμερα..
Όμως πάντα θα βρω μια αφορμή να χαμογελάσω για εκείνα τα σαπαπω του μικρού.
Για το "είσαι η καλύτερη μαμά" του μεγάλου.
Θα γελάσω με τα αστεία  της ημέρας.
Και θα πέσω ξερή για ύπνο χωρίς καν να ονειρευτω.
Γιατί το καλοκαίρι είναι για να ονειρεύονται εκείνοι.
Για να παίζουν ελεύθερα.
Για να βαριούνται.
Για να μου δίνουν έμπνευση να γράφω μετά από καιρό απουσίας !!
Καλοκαίρι είναι αφού !



Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2018

Ανάλυσέ το!

Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν ολα τα πράγματα στην ζωή θέλουν ανάλυση.
Έχω  αναρωτηθεί πολλές φορές  ποιος είναι τελικά χαρούμενος άνθρωπος αυτός που λειτουργεί με παρόρμηση;
Εκείνος που λειτουργεί με την λογική η εκείνος που πριν κάνει το οτιδήποτε το αναλύει;
Σχεδόν ζηλεύω τους ανθρώπους που δεν αναλύουν το κάθε τι ζώντας τις στιγμές τους χωρίς να βάζουν σκέψεις, χωρίς πρέπει και μη σε ολα τα θέματα της ζωής τους.
Εκείνοι που δεν έχω δεύτερες σκέψεις. Δεν κρατάνε back up.
Που η λογική τους δεν είναι πολύπλοκη.
 Που η φιλοσοφία τους δεν βαραίνει την λογική η τα συναισθήματα.
Απο την άλλη η παρόρμηση...
Παρασέρνει γίνεσαι ευάλωτος σε λάθη η σε πράξεις και λέξεις που δεν θα έπρεπε.
Είναι όμως  κατά κάποιον τρόπο μια μορφή ελευθερίας.
Δεν πιέζεις τον εαυτό σου με πρέπει. Η μήπως όχι;
Πρέπει...ποιος αλήθεια το ορίζει;
Υπάρχουν αλήθεια πρέπει;
Η πολύπλοκη λογική η ανάλυση στα πάντα...
Και αν αυτο και αν εκείνο...
Και τι θα γίνει αν δεν...
Τρέφεις σκέψεις,  αναλύεις παιδεύεσαι ...
Και τελικά χάνεις το νόημα.
Όλα αυτά εξαρτώνται απο χαρακτήρες.
Άλλοι θα το χρεώσουν στο ζώδιο.
Αλήθεια τι ζώδιο είσαι;;
Αλλοι απλά την πατάνε και ύστερα προσέχουν πολύ περισσότερο.
Η αλήθεια ίσως και να ειναι καπου στην μέση.
Θεωρίες υπάρχουν πολλές το θέμα είναι να μην ξεχνάς να ζεις απαλυνοντας λίγο το μυαλό σου απο σκέψεις.
Να ζεις και να σκέφτεσαι για να αποφεύγεις την επιπολαιότητα και τα λάθη.
Μα τα λάθη είναι για να γίνονται.
Και η παρόρμηση;
Και που αναλύω τόση ώρα δεν ξέρω καν έχει νόημα.
Είναι  που τελικά ανήκω στην κατηγορία της ανάλυσης!
Όμως καταλήγω πως το να ερμηνεύεις το κάθε τι ίσως και να μην αξίζει.
Έτσι προσπαθώ να κόψω αυτήν την υπερανάλυση στα πάντα.
Μην πιάνεσαι από τα  άκρα λοιπόν.
Μην αναλύεις τα πάντα.
Ζήσε την στιγμή και πράξε σύμφωνα με όσα κριτήρια έχεις επιλέξει.
Άκου  την καρδιά ή  την λογική.
Η πολύ ανάλυση φέρνει άγχος. Κρύβει φόβους.
Απλοποίησε το.
Ανέλυσε  το μέχρι εκεί που χρειάζεται.
Και τα υπόλοιπα ίσως και να είναι περιττά!
Ανέλυσε το και απαλλάξου από όλα εκείνα που τα απλά τα κάνουν δύσκολα.
Από εκεί που για κάθε λύση δημιουργείς ένα πρόβλημα.
Κράτα μόνο την λύση.
Η κράτα το πρόβλημα απλά άλλαξε την τρόπο με τον οποίο το λύνεις!
Είναι φορές που οι δεύτερες σκέψεις δεν χρειάζονται ..
Αν και ακόμα αναρωτιέμαι  μήπως  για να φτάσει κάποιος να μην αναλύει πολύ τα πράγματα ίσως κάποτε έφτασε στην υπέρ ανάλυση τους!!


Photo via pinterest




Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018

Μαμά από ατσάλι!

Μαμά έλα να ζωγραφίσουμε.
Μαμά θέλω κάτι να φάω.
Μαμά πες του κάτι δεν μ'αφήνει να παίξω.
Μαμά βοηθά με.
Μαμά έλα εδώ.
Μαμά δεν θέλω να κοιμηθώ.
Μαμά νυστάζω.
Μαμά θέλω βόλτα.
Η μαμά όλα τα μπορεί.
Η τουλάχιστον όλα πρέπει να τα μπορεί.
Η μαμά δεν έχει δικαίωμα να αρρωστήσει.
Και αρρωστήσει πρέπει να αποβάλει γρήγορα τα πάντα από πάνω της.
Η μαμά δεν έχει δικαίωμα να θέλει.
Καλύπτονται όλα από τις απαιτήσεις των παιδιών τής.
Η μαμά πρέπει να είναι δυνατή.
Να είναι γλυκιά.
Να είναι ενημερωμένη.
Να ξέρει να τα πάντα.
Να καλύπτει κάθε ανάγκη ακόμα και αν δεν της ζητηθεί.
Όμως η μαμά δεν είναι από ατσάλι.
Η μαμά δεν τα ξέρει όλα.
Η μαμά καταρρέει και χρειάζεται έναν ώμο να ακουμπήσει.
Η μαμά έχει ανάγκες.
Η μαμά πονάει.
Νιώθει μόνη.
Η μαμά βαριέται.
Η μαμά θέλει να πάει μια βόλτα.
Η μαμά είναι κουρασμένη.
Η μαμά θέλει .
Η μαμά φταίει για όλα!
Ξέρει όμως να αγαπάει.
Ξέρει να δίνει αγνοώντας τα δικά της θέλω.
Η μαμά δεν ζητά.
Και όταν μέσα στην ησυχία του σπιτιού της μένει μόνη.
Τότε όταν τα γλυκά πλάσματα κοιμούνται ξέρει πως ο χρόνος που έχει δεν αρκεί.
Δεν αρκεί για τα θέλω της.
Δεν καλύπτει τα κενά της.
Δεν έχει αντοχές να ασχοληθεί με εκείνη.
Τότε αντλεί ξανά δυνάμεις παίρνει μια βαθιά ανάσα.
 Και καθώς τακτοποιεί τα πάντα στο πέρασμά της , πέφτει για ύπνο.
Όπου ούτε εκεί θα ικανοποιήσει καμία της ανάγκη...
Η μαμά είναι  φίλη, αδερφή, υπάλληλος, κόρη, γυναίκα άνθρωπος με ανάγκες και θέλω. Με όνειρα και επιθυμίες. Και δεν είναι από ατσάλι!

Παρασκευή, 9 Φεβρουαρίου 2018

Τα όμορφα!






Η ομορφιά  τούτου  του κόσμου  κρύβεται πίσω  από δυο ματιά που σε κοιτάνε με αγάπη  και σου λένε  όλα  όσα  η φωνή  δεν λέει .
Η ομορφιά  τούτου  του κόσμου  βρίσκεται  σε ένα  φλιτζάνι  καφέ ένα όμορφο πρωινό!!





Άλλοτε  με γκρίζα σύννεφα και άλλοτε με λιακάδα.
Τα όμορφα  μπορείς να βρεις σε ένα πρωινό ή απογευματινό περίπατο  αρκεί να σηκώσεις λίγο  το βλέμμα  σου.
Τα όμορφα  είναι εδώ  γύρω μας. Μην περιμένεις κάτι μεγάλο  να συμβεί για να νιώσεις την στιγμή.
Δεν θα γίνει τίποτα.
Τα όμορφα  είναι  παντού ...
Μπορείς να τα δεις;
Στα σύννεφα που χρωματίζουν το γαλάζιο  του ουρανού .

Στον ήλιο καθώς  ζεσταίνει το πρόσωπό  σου.
Στον αέρα καθώς ανακατεύει τα πεσμένα κάτω φύλλα.
Πίσω  απο λέξεις που ακουμπούν στην ψυχή σου, πίσω  από  ένα χαμόγελο , μια αγκαλιά .
Σε ένα τηλεφώνημα.
Τα όμορφα  είναι εκεί που ψυχή δεν κρυώνει.
Που ο χρόνος  κυλάει και σου αφήνει αποτυπώματα.
Σε ένα  χαμόγελο που σχηματίζουν ρυτίδες καθώς γελάει εκείνος που αγαπάς.
Και αν δεν βρεις τίποτα όμορφο στα παραπάνω ψάξε πιο βαθιά μέσα σου.
Εκφράσου...
Αγκάλιασε....
Δωσε ένα δυνατό φιλί στα χειλη που λαχταράς.
Πιάσε  τον εαυτό σου αγκαζέ  και πήγαινε μια βόλτα μαζί του.

Απόλαυσε αυτό που θες χωρίς να νοιάζεσαι τι θα πουν οι άλλοι.
Άκου δυνατά την μουσική που σου αρέσει.
Πάρε τηλέφωνο έναν καλό σου φίλο και πήγαινε μια βόλτα μαζί του.
Άκου τα θέλω σου.
Αγάπησε τον εαυτό σου.
Δες την ομορφιά σου.
Πάρε μια βαθιά ανάσα και πες ευχαριστώ που είσαι γερός και μπορείς να δεις όλα τα όμορφα τούτου του κόσμου.
Βρες τα όμορφα γύρω σου είναι!
Μέσα σου είναι!!
Και αν αυτά δεν αρκούν τότε κάνε επαναπροσδιορισμό διαδρομής!!
Και αν κάτι  αξίζει αυτό  είναι το χαμόγελο   σου !
Όμορφο είναι και αυτο!!!

Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου 2018

Δεν θυμάμαι!!

Το έχω ξαναπεί αυτό που με τρομάζει περισσότερο στον χρόνο είναι οι χαμένες μνήμες.
Ειδικά με τα παιδιά μου.
Όταν προσπαθώ να θυμηθώ αστείες γκριμάτσες , λεξούλες, μικρά κατορθώματα που με έκαναν να λιώνω.
Το άρωμα ενός βρέφους...
Την μυρωδιά που έχει το δέρμα τους. Η ανάσα τους καθώς κοιμούνται το βράδυ.
Πράγματα που ήμουν σίγουρη πως θα θυμόμουν για πάντα!
Το μόνο που μένει είναι μερικές χαρούμενες φωτογραφίες.
Άντε και κάποια βίντεο που δεν ξέρω ειλικρινά αν θα παίζουν σε 15 -20 χρόνια.
Οι μνήμες ξεθωριάζουν. Τα όμορφα και χαριτωμένα χαρακτηριστικά κρατάνε τόσο λίγο.
Ήδη ο μικρός σταμάτησε να κάνει κάποια από εκείνα τα χαριτωμένα "όχι"  κουνώντας μου το μικρό του δαχτυλάκι δεξιά αριστερά χαρίζοντας μου το πιο πονηρό του φατσακι. Ο μεγάλος είναι  εφτά και δεν θυμάμαι σχεδόν τίποτα από όλα εκείνα που πριν λίγα μόλις χρόνια με έκαναν να τον φιλάω ατελείωτα.
Τις προάλλες έπεσε στα χέρια μου ένα βίντεο... Περίπου τέσσερα χρόνια πριν....
Μία γνώριμη φάτσα με δίπλες ακόμα στα μπούτια του .. Από μέσα ακούγεται  η παιδική του φωνούλα.. Εκείνη η χαριτωμένη που ακόμα δεν πρόφερε καλά το Ρ και το Σ.
Δάκρυσα... Συγκινήθηκα... Θυμήθηκα....
Είχα ξεχάσει πως και εκείνος ήταν ένα μικρό παιδί...
Ίσως να είναι η τύχη του μεγαλύτερου παιδιού αυτή να μεγαλώνει απότομα ξαφνικά με τον ερχομό του δεύτερου.
Δεν θυμάμαι πολλά και όσο ο χρόνος περνά θα ξεχνάω συνεχώς...
Τις στιγμές δεν μπορείς να τις μαζέψεις σε ένα κουτί ζωντανών αναμνήσεων.
Την βρεφική και νηπιακή ηλικία δεν μπορείς να την κρατήσεις για πάντα.
Το μόνο που μπορώ να κάνω είμαι να απολαμβάνω τις στιγμές.
Να νιώσω στο τώρα χορτατη από δάυτες..
Να γεμίσω με ήχους από τα γέλια τους.
Να τραβάω με κάμερα κάθε μικρή τους στιγμή.
Να συζητάω συνεχώς για αυτά μπας και τα χαράξω καλύτερα στο μυαλό μου.
Άραγε θα θυμάμαι σε κάποια χρόνια το βλέμμα του μικρού μετά από κάθε ζαβολιά. Τα φιλιά του όταν έρχεται στην αγκαλιά μου.
Θα θυμάμαι αυτές τις ζουμερες πατούσες καθώς περπατάνε...
Τα μικρά χεράκια στα λερωμένα μου τζάμια;

Φοβάμαι όταν προσπαθώ να θυμηθώ στιγμές των παιδιών και δεν θυμάμαι....
Φοβάμαι όταν ξεχνάω....
Και έτσι τα παίρνω αγκαλιά και παρέα βλέπουμε όλα όσα έχω καταγράψει σε χαμογελαστές φωτογραφίες και σε βίντεο!!
Να μην ξεχνάω λοιπόν!!

Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017

Η αλλαγή!!!

Η χρόνια έφτασε στο τέλος της.
Μία νέα ξεκινάει.
Οι γεμάτες σελίδες θα δώσουν την θέση τους σε καινούριες λευκές σελίδες που θα γεμίσουν ξανά.
Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος μετράω μέσα μου στιγμές που έμειναν χαραγμένες στο μυαλό μου.
Στιγμές που έγιναν μάθημα στιγμές που απλά άφησα να χαθούν!
Μετράω κάνοντας τον δικο μου απολογισμό.
Τι πήρα και τι έχασα.
Τι έδωσα, τι κατάφερα και τι όχι.
Σε μια γρήγορη αναδρομή βρίσκω αρκετούς λόγους που με κάνουν να χαμογελώ.
Φέτος λοιπόν ξεπέρασα κάποια δικά μου προσωπικά στοιχήματα.
Ξεπέρασα δικές μου ανασφάλειες.
Ξεπέρασα φόβους.
 Όχι όλους όμως έγινε η αρχή.
Βρήκα τι θέλω εγώ με αποτέλεσμα να ψάξω βαθύτερα και να καταλήγω σχεδόν σε αυτά που θα με κάνουν να νιώσω καλά.
Αλλάζω και εξελίσσω κάθε μου κομμάτι.
 Κάνω  τον δικό μου επαναπροσδιορισμό διαδρομής στα σοκάκια του μυαλού μου ακούγοντας περισσότερο την φωνή μέσα μου.
Και για όσα άφησα να ξεγλυστρίσουν είναι γιατί τελικά δεν αποτέλεσαν πρωταρχική ανάγκη.
Κάθε χρόνια που φεύγει κάτι αφήνει.
Η νέα που έρχεται περιμένεις να σου φέρει αυτό το κάτι παραπάνω.
Να σου φέρει όλα όσα η προηγμένη δεν πρόλαβε.
Αν και πιστεύω με σιγουριά πως όλα τα όμορφα είναι κάπου εδώ γύρω μας σε μικρές λεπτομέρειες. που για τις δούμε πρέπει να έχουμε τα μάτια ανοιχτά. χωρίς να περιμένουμε  κάτι το μεγάλο δούμε την ομορφιά που υπάρχει γύρω μας.
Φέτος αποφάσισα να ασχοληθώ ακόμα περισσότερο με πράγματα που αφορούν το κορίτσι εκείνο που φέτος τόλμησα να κοιτάξω στα μάτια και να το πάρω αγκαλιά.
Το κορίτσι εκείνο που χρονιά δεν τόλμησα να πάρω αγκαλιά!
Και η αλήθεια είναι ότι νιώθω πιο δυνατή και πιο έτοιμη πια να κάνω ολα εκείνα που δεν τόλμησα.
Εκείνα που κατα καιρούς στριμώχνω μέσα σε συρτάρια.
Η χρόνια που έρχεται θα διεκδικήσω όλα εκείνα που δεν τόλμησα.
Οι μικροί μου στόχοι είναι καταγράφηκαν στο πρόχειρο του μυαλού μου...
Κάνοντας με να νιώθω έτοιμη να αντιμετωπίσω όλα όσα άφησα να κρυφτούν.
Κλείνω με μια ευχή...
Να βρει ο καθένας μας εκείνο το παιδί μέσα του...
Να το παρει αγκαλιά και μαζι του πια να ξεπεράσει όλα όσα μπορεί να έμοιαζαν δύσκολα.
 Όλα όσα σε κρατάνε πίσω από την διεκδίκηση του εαυτού σου.
Πίσω στην δική σου εξέλιξη.
Και η εξέλιξη σου δεν είναι κάτι που κατακτιέται εύκολα.
Θέλει δουλειά , πρέπει να το θες..
Ο καινούριος χρόνος να φέρει ολα όσα η ψυχή λαχταρά.
Να φέρει όλα εκείνα που θα σε κάνουν να δεις τα πράγματα αλλιώς.
Βοηθώντας τον ίδιο σου τον εαυτό να κάνει το βήμα παραπάνω διεκδικώντας όσα ποθεί.
Μια νέα αλλαγή!
Καλή χρόνια κόσμε!