Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου 2018

Δεν θυμάμαι!!

Το έχω ξαναπεί αυτό που με τρομάζει περισσότερο στον χρόνο είναι οι χαμένες μνήμες.
Ειδικά με τα παιδιά μου.
Όταν προσπαθώ να θυμηθώ αστείες γκριμάτσες , λεξούλες, μικρά κατορθώματα που με έκαναν να λιώνω.
Το άρωμα ενός βρέφους...
Την μυρωδιά που έχει το δέρμα τους. Η ανάσα τους καθώς κοιμούνται το βράδυ.
Πράγματα που ήμουν σίγουρη πως θα θυμόμουν για πάντα!
Το μόνο που μένει είναι μερικές χαρούμενες φωτογραφίες.
Άντε και κάποια βίντεο που δεν ξέρω ειλικρινά αν θα παίζουν σε 15 -20 χρόνια.
Οι μνήμες ξεθωριάζουν. Τα όμορφα και χαριτωμένα χαρακτηριστικά κρατάνε τόσο λίγο.
Ήδη ο μικρός σταμάτησε να κάνει κάποια από εκείνα τα χαριτωμένα "όχι"  κουνώντας μου το μικρό του δαχτυλάκι δεξιά αριστερά χαρίζοντας μου το πιο πονηρό του φατσακι. Ο μεγάλος είναι  εφτά και δεν θυμάμαι σχεδόν τίποτα από όλα εκείνα που πριν λίγα μόλις χρόνια με έκαναν να τον φιλάω ατελείωτα.
Τις προάλλες έπεσε στα χέρια μου ένα βίντεο... Περίπου τέσσερα χρόνια πριν....
Μία γνώριμη φάτσα με δίπλες ακόμα στα μπούτια του .. Από μέσα ακούγεται  η παιδική του φωνούλα.. Εκείνη η χαριτωμένη που ακόμα δεν πρόφερε καλά το Ρ και το Σ.
Δάκρυσα... Συγκινήθηκα... Θυμήθηκα....
Είχα ξεχάσει πως και εκείνος ήταν ένα μικρό παιδί...
Ίσως να είναι η τύχη του μεγαλύτερου παιδιού αυτή να μεγαλώνει απότομα ξαφνικά με τον ερχομό του δεύτερου.
Δεν θυμάμαι πολλά και όσο ο χρόνος περνά θα ξεχνάω συνεχώς...
Τις στιγμές δεν μπορείς να τις μαζέψεις σε ένα κουτί ζωντανών αναμνήσεων.
Την βρεφική και νηπιακή ηλικία δεν μπορείς να την κρατήσεις για πάντα.
Το μόνο που μπορώ να κάνω είμαι να απολαμβάνω τις στιγμές.
Να νιώσω στο τώρα χορτατη από δάυτες..
Να γεμίσω με ήχους από τα γέλια τους.
Να τραβάω με κάμερα κάθε μικρή τους στιγμή.
Να συζητάω συνεχώς για αυτά μπας και τα χαράξω καλύτερα στο μυαλό μου.
Άραγε θα θυμάμαι σε κάποια χρόνια το βλέμμα του μικρού μετά από κάθε ζαβολιά. Τα φιλιά του όταν έρχεται στην αγκαλιά μου.
Θα θυμάμαι αυτές τις ζουμερες πατούσες καθώς περπατάνε...
Τα μικρά χεράκια στα λερωμένα μου τζάμια;

Φοβάμαι όταν προσπαθώ να θυμηθώ στιγμές των παιδιών και δεν θυμάμαι....
Φοβάμαι όταν ξεχνάω....
Και έτσι τα παίρνω αγκαλιά και παρέα βλέπουμε όλα όσα έχω καταγράψει σε χαμογελαστές φωτογραφίες και σε βίντεο!!
Να μην ξεχνάω λοιπόν!!

Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017

Η αλλαγή!!!

Η χρόνια έφτασε στο τέλος της.
Μία νέα ξεκινάει.
Οι γεμάτες σελίδες θα δώσουν την θέση τους σε καινούριες λευκές σελίδες που θα γεμίσουν ξανά.
Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος μετράω μέσα μου στιγμές που έμειναν χαραγμένες στο μυαλό μου.
Στιγμές που έγιναν μάθημα στιγμές που απλά άφησα να χαθούν!
Μετράω κάνοντας τον δικο μου απολογισμό.
Τι πήρα και τι έχασα.
Τι έδωσα, τι κατάφερα και τι όχι.
Σε μια γρήγορη αναδρομή βρίσκω αρκετούς λόγους που με κάνουν να χαμογελώ.
Φέτος λοιπόν ξεπέρασα κάποια δικά μου προσωπικά στοιχήματα.
Ξεπέρασα δικές μου ανασφάλειες.
Ξεπέρασα φόβους.
 Όχι όλους όμως έγινε η αρχή.
Βρήκα τι θέλω εγώ με αποτέλεσμα να ψάξω βαθύτερα και να καταλήγω σχεδόν σε αυτά που θα με κάνουν να νιώσω καλά.
Αλλάζω και εξελίσσω κάθε μου κομμάτι.
 Κάνω  τον δικό μου επαναπροσδιορισμό διαδρομής στα σοκάκια του μυαλού μου ακούγοντας περισσότερο την φωνή μέσα μου.
Και για όσα άφησα να ξεγλυστρίσουν είναι γιατί τελικά δεν αποτέλεσαν πρωταρχική ανάγκη.
Κάθε χρόνια που φεύγει κάτι αφήνει.
Η νέα που έρχεται περιμένεις να σου φέρει αυτό το κάτι παραπάνω.
Να σου φέρει όλα όσα η προηγμένη δεν πρόλαβε.
Αν και πιστεύω με σιγουριά πως όλα τα όμορφα είναι κάπου εδώ γύρω μας σε μικρές λεπτομέρειες. που για τις δούμε πρέπει να έχουμε τα μάτια ανοιχτά. χωρίς να περιμένουμε  κάτι το μεγάλο δούμε την ομορφιά που υπάρχει γύρω μας.
Φέτος αποφάσισα να ασχοληθώ ακόμα περισσότερο με πράγματα που αφορούν το κορίτσι εκείνο που φέτος τόλμησα να κοιτάξω στα μάτια και να το πάρω αγκαλιά.
Το κορίτσι εκείνο που χρονιά δεν τόλμησα να πάρω αγκαλιά!
Και η αλήθεια είναι ότι νιώθω πιο δυνατή και πιο έτοιμη πια να κάνω ολα εκείνα που δεν τόλμησα.
Εκείνα που κατα καιρούς στριμώχνω μέσα σε συρτάρια.
Η χρόνια που έρχεται θα διεκδικήσω όλα εκείνα που δεν τόλμησα.
Οι μικροί μου στόχοι είναι καταγράφηκαν στο πρόχειρο του μυαλού μου...
Κάνοντας με να νιώθω έτοιμη να αντιμετωπίσω όλα όσα άφησα να κρυφτούν.
Κλείνω με μια ευχή...
Να βρει ο καθένας μας εκείνο το παιδί μέσα του...
Να το παρει αγκαλιά και μαζι του πια να ξεπεράσει όλα όσα μπορεί να έμοιαζαν δύσκολα.
 Όλα όσα σε κρατάνε πίσω από την διεκδίκηση του εαυτού σου.
Πίσω στην δική σου εξέλιξη.
Και η εξέλιξη σου δεν είναι κάτι που κατακτιέται εύκολα.
Θέλει δουλειά , πρέπει να το θες..
Ο καινούριος χρόνος να φέρει ολα όσα η ψυχή λαχταρά.
Να φέρει όλα εκείνα που θα σε κάνουν να δεις τα πράγματα αλλιώς.
Βοηθώντας τον ίδιο σου τον εαυτό να κάνει το βήμα παραπάνω διεκδικώντας όσα ποθεί.
Μια νέα αλλαγή!
Καλή χρόνια κόσμε!

Κυριακή, 17 Δεκεμβρίου 2017

Αν γινόμουν πάλι παιδί!


Μαμά ας πούμε για παράδειγμα μπορούσες να γίνεις πάλι παιδί τι θα έκανες;
Καθημερινά δέχομαι ένα σωρό ερωτήσεις... Κάποιες με προβληματίζουν άλλες με εμπνέουν...
Και άλλες πάλι δεν ξέρω τι να απαντήσω. Δεν ξέρω αν θέλω να απαντήσω!

Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω αν θα ήθελα να γινομουν παιδί και πάλι.
Ίσως γιατί έχω ξεχάσει πως νιώθουν τα παιδιά!
Ξέρω όμως πως θα ήθελα να σου μοιάσω.
Να νιώθω παιδί όταν λαχταρώ κάτι.
 Να αγωνιώ και να χοροπηδάω παρακαλώντας χαριτωμένα να το αποκτήσω.
Θα θέλα να μην φοβάμαι τίποτα!
Όπως εσύ, οι φόβοι μου να περιέχουν μόνο λίγη φαντασία από σκούρα χρώματα.
Και αν αν κάτι με τρομαξει να χωθώ στην πιο ζεστή αγκαλιά και να τα ξεχάσω όλα!
Θα θελα να μην με νοιάζει ο χρόνος.
Και η μέρα να μου φαίνεται τόσο μεγάλη που να νιώθω τόσο χαρούμενη που είδα και πάλι τον ήλιο να δύει.
Μετρώντας μονάχα τις ώρες που έπαιξα.
Θα θέλα να βλέπω τα πράγματα από την ματιά σου, με μια λογική αυθόρμητη, να λέω τα πράγματα έτσι όπως τα νιώθω και τα βλέπω.
Να κάνω  διαλείμματα όταν κάτι με κουράζει,  να μετράω παγωτά να μετράω καλοκαιρινά μπάνια.
Να κοιτάω τα  αστέρια και να σου δείχνω το πιο φωτεινό ρωτώντας αν εκεί είναι το άπειρο.
Θα θελα να γελάω όπως εσύ!
Και το γέλιο μου να κολλάει και τους άλλους με τα πιο μικρά αστεία πράγματα.
Θα ήθελα να να μην ξέρω από άσχημα συναισθήματα... άσχημες σκέψεις να μην βάραιναν το μέσα μου.
Να μην γνωρίζω για την κακία τούτου του κόσμου.
Και να θυμώνω επειδή μόνο γιατί ακόμα δεν τελείωσε το μεσημέρι για να πάω να παίξω!
Να παίζω μέσα στο σπίτι γελώντας και να ψάχνω στο ντουλάπι για μια μικρή κρυμμένη σοκολάτα.
Και μια μικρή βόλτα να μου προκαλεί μεγάλο ενθουσιασμό!
Αν γινομουν παλι παιδί σίγουρα δεν θα βιαζομουν να μεγαλώσω!
Αν και είμαι σίγουρη πως και εγώ θα έδειχνα με την ίδια χαρά πόσο ψήλωσα και πως επιτέλους φτάνω το πάνω ντουλάπι χωρίς να σηκώνομαι στις μύτες!
Τώρα που είσαι ακόμα παιδί παιδί μου, κάνε όλα όσα μπορείς!
Γελά δυνατά και παίξε πολύ.
Και όταν κάποτε σε ρωτήσει το δικό σου παιδί να νιώθεις τουλάχιστον χορτασμένος από την παιδικότητα που έζησες!
Να νιώθεις πως οι μυρωδιές των παιδικών σου χρόνων πλημμυρίζουν ευχάριστα μέσα σου.
Να νιώθεις αν ξαναγύριζες τον χρόνο πίσω, θα εβρισκες πολλές όμορφες ανέμελες στιγμές στις οποίες ίσως και θα ήθελες ξανά να επιστρέψεις!


photo via pinterest

Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

Στο ύψος των ποδιών μου!




Κανένα από τα πράγματα του σπιτιού δεν βρίσκεται στην θέση τους.
Το πλυντήριο χορεύει ρυθμικά στρίβοντας για τρίτη φορά σήμερα ρούχα.
Ο πάγκος της κουζίνας εχει άπλυτα, αποφάγια φλούδες απο φρούτα και λαχανικά.
Ο χρόνος τρέχει και πρέπει να τα προλάβω όλα.
Όμως εκεί στο ύψος των ποδών μου υπάρχει ένας μικρός άνθρωπος.
Μαμά φωνάζει....
Μαμά εζώ (εδώ) και με τραβάει.
Κάτσε μωρό μου τι θες; Του απαντάω βιαστικά ρίχνοντας λίγο κρεμμύδι στο φαγητό που μόλις ξεκίνησα να μαγειρεύω.
Μαμααααααα εζώ
Επιμένει.
Με τραβάει....
Με πάει στον καναπέ και κουρνιαζει στην αγκαλιά μου.
Ανάμεσα σε καθάρισμα μαγείρεμα άπλωμα εχω ξεχάσει το μικρό αυτό ανθρωπάκι.
Εκείνο απλα αναζητά μια αγκαλιά.
Αναζητά εμένα, την προσοχή μου, ενα χάδι ενα φιλί.
Κάτω κάπου στο ύψος των ποδιών μου υπάρχει ενα ακόμα μικρό μωρό που μεγαλώνει τόσο γρήγορα.
Και εγω πολλές φορές νιώθω πώς χάνω στιγμές...
Στιγμές που τον τελευταίο καιρό ούτε σε Φωτογραφίες δεν τραβάω.
Στιγμές πολύτιμες που περνούν και ξέρω πώς η κάθε μέρα που περνάει απομακρύνεται συνεχώς απο το γεγονός οτι ακόμα τον αποκαλώ μωρό. Και ο αδερφός του τον φωνάζει μπέμπη.
Και είναι ειδικά τις νύχτες που κοιμάται ακόμα όπως μόνο τα μωρά κοιμούνται.
Υπάρχει ενα πλάσμα που θέλει μόνο την στοργή μου και την αγάπη μου.
Ενα μικρό ανθρωπάκι που κάνει τις πιο δυνατές αγκαλιές και λιώνει σαν βούτυρο όταν του φιλάω απαλά το μικρό του βουτηρενιο λαιμό του.
Ενα ανθρωπάκι που γεμίζει χαρούμενα την μέρα μου.
Ενα ανθρωπάκι που μολις πριν απο ενα μήνα θηλαζε τα βράδια για να κοιμηθεί.
Που δεν τον ενδιαφέρει αν το σπίτι είναι καθαρό η όχι.
Τον ενδιαφέρει να είναι ασφαλής στην αγκαλιά μου.
Να κάθομαι δίπλα του και να μου χαρίζει απλόχερα ολα τα όμορφα της χαριτωμένης αυτής ηλικίας.
Που όσο εύκολα γελάει αλλο τόσο εύκολα μπορεί να κλάψει.
Ενα μικρό ανθρωπάκι που είναι ο λόγος να ζήσω ξανά αυτήν την υπέροχη ηλικία.
Που κοιτάζοντας τον μεγάλο σχεδόν τρομάζω για το πως περνούν τα χρόνια.
Η εμπειρία να κρατάς ενα παιδί στην αγκαλιά σου και να νιώθεις τόσο σπουδαία που γιατί ενα σου φιλί μπορεί να το κάνει να χαμογελάσει ευτυχισμένο.
Σπουδαία γιατί κρατώντας τον απο το χέρι τον βλέπεις να κάνει πιο σίγουρος τα βήματα του χοροπηδώντας σε μικρούς νερολακους.
Καπου εκεί χαμηλά στο ύψος των ποδιών μου υπάρχει ένας άνθρωπος που μπορεί να κάνει ολα τα απλά να μοιάζουν σπουδαία.
Που μπορεί να σε κάνει να φτερουγίσεις απο απέραντη αγάπη.
Μια σταλιτσα άνθρωπος που δεν χορταίνω να κοιτώ να αγκαλιάζω να φιλάω.
Ο μεγάλος απότομα πολύ έφυγε απο αυτήν την όμορφη ηλικία.
Την ηλικία εκεί στο ύψος των ποδιών μου ολα τα αλλά είναι τόσο ασήμαντα!!

Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

Που ανήκεις;

Από την ώρα που γεννιόμαστε αναζητούμε κάτι.
Ένα νεογνό αναζητά το βυζί και την αγκαλιά της μάνας του.
Ένα νήπιο αναζητά αγάπη στοργή φροντίδα.
Ενα παιδί αναζητά ξανά τα ίδια αγάπη στοργή αποδοχή.
Αποδοχή.
Μεγάλο κεφάλαιο.....
Απο ενα σημείο και μετά ο άνθρωπος θέλει να γίνει αποδεκτός.
Αποδεκτός στην τάξη του νηπίου απο μικρούς φίλους απο δασκάλους.
Ύστερα αποδεκτός στο σχολείο σε παρέες μα πάνω από ολα στην ίδια του την οικογένεια.
Θες κάπου να ανήκεις.  .
Αλήθεια τώρα που ανήκεις;
Ανήκεις εκεί που θες ;
Ανήκεις σε σένα, σε οσα ποθείς η σε ποθούν;
Ενας διαρκείς αγώνας αποδοχής....
Ενας αγώνας να ανήκεις κάπου.  ..
Μα στην πραγματικότητα δεν ανήκεις πουθενά και ανήκεις παντού.
Οπου δινεσαι.
Είτε σε μια αγάπη είτε σε μια αγκαλιά.
Οπου περνάς καλά και οπου δεν περνάς.
Μοιάζεις με χείμαρρο μιας φουρτουνιασμενης θάλασσας.
Μοιάζεις να ανήκεις στα βράχια της μα και  στην στεριά της...
Μοιάζεις να ανήκεις στην ίδια την ταραχή σου....
Και ύστερα παλεύεις ξανά και ξανά για να ανήκεις σε σένα και μόνο μέχρι να δωθεις ξανά ώστε να νιώσεις αποδεκτός.
Ο άνθρωπος προσπαθεί πολλές φορες με κάθε μέσον να ανηκει σε ομάδες.
 Ακόμα και αν δεν είναι εκει ο εαυτός του.
Ίσως γιατί δεν έμαθε να αποδέχεται κυρίως τον ίδιο του τον εαυτό.
Ίσως γιατί δεν μπορεί να βρεθεί κάπου στο περιθώριο.
Άραγε θες να ανήκεις στον εαυτό σου ή στο περιθώριο;
Και στο περιθώριο αντέχεις χωρίς τον εαυτό σου;
Μήπως εκεί που είναι ο εαυτός σου είναι καλύτερα και ας εισαι στο περιθώριο;
Σαφώς έχω προσπαθήσει να ανήκω και εγω κάπου όμως στην πορεία συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να προσποιούμαι.
Δεν μπορώ να καταπιέζω ούτε τα θέλω μου ούτε τις απόψεις μου.
Όταν αυτο παύει παύω και εγω αυτόματα να νιώθω καλά.
Παύω να θέλω να ανήκω κάπου.
Με αποτέλεσμα να φεύγω.
Και τελικά να που δεν ανήκω πουθενά ανήκω σε μένα.
Σε μένα και σε όσα εγω Θελω.
Ανήκω εκεί που νιώθω καλα με το εγω μου.
Ανήκω όπου νιώθω πως δεν με τραβει το ρεύμα αρκεί να νιώθω την  αποδοχή.
Εχω αποδεχτεί ήδη πως μπορώ να αντέξω τον εαυτό μου χωρίς να ανήκει κάπου. Χωρίς να νιώθω οτι  αποτελώ μέλος μιας οποιασδήποτε κοινωνικής ομάδας.
Είμαι εκεί που θελω για οσο θέλω.
Η θα τα έχω καλά με όλους η θα εχω χαρακτήρα.
Και ναι δεν τα έχω καλα με όλους διότι εχω άποψη έχω σκέψη και έχω αποδεχτεί τον εαυτό μου.
Και αν κατα καιρούς με τράβηξαν ρεύματα ευτυχώς ήταν για λίγο...
Και όσα κράτησαν πολύ και κρατούν ακόμα είναι που νιώθω καλά εκεί νιώθω πως μπορώ να αναπνέω χωρίς να πιέζομαι.
Ανήκω όπου δεν χρειάζεται να υποκριθώ.
Νιώθω πώς "ανήκω" κάπου όπου με αποδέχτηκαν για αυτό που είμαι και όχι για κατι που δεν θα γίνω ποτέ.
Ανήκω σε μένα και σε όσα μπορούν να με κρατήσουν...


Photo via pinterest

Κυριακή, 26 Νοεμβρίου 2017

Diy πως να βάψεις ενα χριστουγεννιάτικο δέντρο!

Εδώ και δέκα χρόνια ένα λευκό δέντρο κάθε Χριστούγεννα στόλιζε το σαλόνι μας.
Όμως να που τα χρώματα του σαλονιού άλλαξαν.
Και το λευκό δέντρο μας άρχισε να μην ταιριάζει και τόσο.
Έτσι λοιπόν φέτος μου μπήκε μια ιδέα.
Να το αλλάξω σε πράσινο.
Όχι όμως παίρνοντας καινούριο....
Αλλά μετατρέποντας το λευκό μας δέντρο σε πράσινο!
Βγήκα σε εξωτερικό χώρο.
Στήνοντας το δέντρο.
Και ξεκίνησα να βάφω!
Αποχαιρέτησα το λευκό μας χριστουγεννιάτικο δέντρο μετατρέποντας το σε πράσινο..



Πηρα σπρει στην πράσινη απόχρωση που ήθελα.
Βγήκα σε εξωτερικό χώρο.
Στήνοντας το δέντρο.


Και ξεκίνησα να βάφω!
Αποχαιρέτησα το λευκό μας χριστουγεννιάτικο δέντρο μετατρέποντας το σε πράσινο..
Χρειάστηκαν 8 σπρέι...

Η αλήθεια είναι ότι και δέκα σπρέι μπορεί να χρειαζόντουσαν όμως το αποτέλεσμα ήταν να μοιάζει με χιονισμένο.
Το κόστος φυσικά ήταν πολύ μικρότερο απο το να αγόραζα νέο δέντρο!
Το δέντρο βάφτηκε με επιτυχία!!
Ταίριαξε άψογα και φυσικά το σπίτι έβαλε τα γιορτινά του!!!
Και του χρόνου!!!




Θα χρειαστείς:
Σπρέι
Γάντια μιας χρήσης
Μάσκα για τις αναθυμιάσεις
Χαρτόνι για κάτω
Το δέντρο
Και πολύ κέφι








Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Μοναδικός λευκός καμβάς και οι γκρίζες του πινελιές..




Ολα ξεκινάνε καπου εκεί στην τρυφερή μας παιδική ηλικία.
Βιώματα καταστάσεις στερεότυπα χτίζονται μεσα μας.
Ύστερα μεγαλώνοντας σέρνουμε προβλήματα, συναισθήματα, βάρη στις πλάτες μας.
Κάποιοι τα ξέρουμε έχουμε έρθει αντιμέτωποι με αυτά. Καποια τα έχουμε αποδειχτεί. Κάποιοι πάλι όχι.
Κάποιοι θα τα δουλέψουν στην πορεία της ζωής τους κάποιοι όχι.
Και ύστερα αποκτάμε παιδιά και θέλουμε για εκείνα το καλύτερο.
Θέλουμε να τα προστατέψουμε να τα κρατήσουμε μακριά  απο ολα τα κακά τούτου του κόσμου.
Μα τα βάρη των αναμνήσεων τα στερεότυπα στα οποία μεγαλώσαμε θα γίνουν εμπόδια και θα γίνουν ξεσπάσματα.
Θα γίνουν λόγος να φορτώσουμε τα δικα μας παιδιά με συναισθήματα αρνητικά με συμπεριφορές που πληγώνουν.
Θα γίνουν ενας απο τους λόγους που θα κάνουμε λάθη.
Θα γίνουν λόγος να αναρωτηθούμε γιατί τα κάνουμε αυτά.
Θα χάσουμε την υπομονή μας.
Δεν θα είμαστε σε θέση να διαχειριστούμε καταστάσεις.
Θα κάνουμε απανωτά λάθη θα βουλιάζουμε.
Θα φορτώνουμε εκείνα τα μικρά πλάσματα με την δική μας ανισορροπη συμπεριφορά.
Ενδεχόμενος να περνάμε και λάθος μηνύματα με τις δικες μας συμπεριφορές που απο πίσω κρύβονται βαθιά βιωματα δικα μας.
 Πράγματα που μπηκαν στο μυαλό μας, με πρέπει και θελω που μπερδεύτηκαν.
Με στερεότυπα που πήραμε απο τους δικους μας γονείς για το τι ειναι σωστό και τι ειναι λάθος.
Με δικές μας προσωπικές εμπειρίες που θα σκιάζουν σαν μαύρο σύννεφο τις δικες τους επιλογές.
Θα κόψουμε ενδεχόμενος τα φτερά τους. Θα τους κατευθύνουμε θα θα θα
Και ολα αυτά γιατί αφήσαμε άλυτα τραύματα.
Γιατί είμαστε χαμένες σε σκέψεις, υποχρεώσεις προβλήματα και χιλιάδες ακόμα λόγους
Η σημερινή εποχή εχει μια πληθώρα πληροφοριών για όλα.
Κείμενα καλώς η κακως γραμμένα για ολα τα Βιώματα , συναίσθηση, τρόπους να μιλήσεις στα παιδιά. Τρόπους να γίνεις καλύτερος γονιός.
Για ψυχολογια για τον τροπο που πρέπει να φέρεσαι στα παιδιά σου.
Ομάδες με πληροφορίες για κάθε κατάσταση προσθέτοντας καμιά φορά ακόμα ενα πρόβλημα σε κάθε λύση!
Και έτσι θα απορροφήσουμε και αλλες πληροφορίες που πολλές φορες θα λειτουργήσουν αρνητικά τελικά θα κανουμε ξανα και ξανά το ίδιο λάθος.
Και αυτό σε περίπτωση που τα πράγματα στο μυαλό μας δεν είναι αρκετά ξεκάθαρα για να λάβουμε νέες πληροφορίες και να τις αφομοιώσουμε σωστά.
Και τα βραδιά θα μας τρώνε οι τύψεις.
Και θα ζητάμε ψιθυριστά συγγνώμη πάνω απο το προσκέφαλο τους.
Και θα τους γεμίζουμε φιλιά καθώς θα λέμε σ αγαπώ μωρο μου.
Και το πρωί θα χάσουμε πάλι την υπομονή μας και θα βάλουμε μια φωνή και θα πούμε και μια κουβέντα παραπάνω και θα είμαστε συνεχώς στο ιδιο σημείο.
Ειναι κατι βράδια που ψάχνω να βρώ τρόπους να διαχειρίζομαι καλύτερα τον εαυτό μου έτσι ώστε να γίνομαι οσο το δυνατόν λιγότερη αρνητική στα παιδιά μου.
Ειναι που τον τελευταίο καιρό δεν εχω υπομονή δεν διαχειρίζομαι τα νεύρα μου.
Λίγο ολα τα παραπάνω λίγο η κούραση λίγο τα δικα μου θέλω και πρέπει με κάνουν συνεχώς να βρίσκομαι στο ίδιο σημείο.
Τα βάζω μαζί μου αλλά δεν είναι αρκετό!
Όμως εγω φέρω την ευθύνη.
Και εγω είμαι αυτη που πρέπει να αλλάξω.
Εγω πρέπει να ειμαι ήρεμη. Θα πρέπει να διαχειρίζομαι ολες τις απαιτήσεις που υπάρχουν.
Να τακτοποιήσω σωστά κάθε τι που χάνει τον έλεγχο.
Τα παιδιά ειναι ο καθρέφτης μας.
Και πολλες φορές θυμώνω γιατί βλέπω στον καθρέφτη μου ολα εκείνα που χρόνια ήθελα να αποφύγω.
Σήμερα λοιπόν το κείμενο αυτό προήλθε απο μια συζήτηση μεταξύ μαμάδων που νιώθουν όπως και εγώ.
Αυτο Φυσικά δεν δίνει ελαφρυντικά στις τύψεις μου. Δίνει όμως δύναμη να βρώ όσα στέκονται εμπόδια και να τα προσπεράσω η καλύτερα να τα λύσω.
Και θα δανειστώ απο τις μαμάδες αυτές δύο φράσεις που ξεχώρισα...
Να διαλέγουμε τις μάχες μας.
Και να μην ξεσπάμε στον πιο αδύναμο κρίκο.
Φυσικά στα λόγια ολα μοιάζουν εύκολα.
Στην πράξη όμως;;
Συμβουλές δεν έχω να δώσω γιατί ακόμα ούτε εγω η ίδια δεν κατάφερα να τις εφαρμόσω για πολύ.
Ξέρω μόνο πως η μητρότητα που απο μόνη της φέρει πολλά φορτία έχει πολλές δυσκολίες.
Δεν έχει οδηγίες χρήσεις.
Και καμία φορά η βοήθεια και η δουλειά με τον εαυτό μας κρίνεται απαραίτητη.
Έτσι και σήμερα σε έναν ακόμα απολογισμό νιώθω τύψεις. Νιώθω πως παλι δεν κατάφερα να κάνω ένα βήμα μπροστά μα έκανα δυο πίσω.
Πάλι σήμερα θα αποκοιμηθώ σκεπτόμενη τι πρέπει να κάνω για να αφήνω και κάτι να πέσει κάτω.
Να γελάω μαζί τους και όχι να θυμώνω.
Να χαλαρώσω απλα απολαμβάνοντας αυτά τα όμορφα παιδικά χρόνια που περνούν χωρίς να λερωνω τον μοναδικό τους λευκό καμβά. Με γκρίζες πινελιές που μπορεί αργότερα να γίνουν βάρος στις δικές τους πλάτες.
Να απολαμβάνω στιγμές πιο υπεύθυνα χωρίς να χρειαστεί τα βράδια να με τρώνε οι τύψεις.

Μαμά έτσι κάνουν τα παιδιά μου λέει συχνά ο γιός μου μα το ξεχνάω!

Μανούλα ξέρεις εσύ που μίλησαμε πολύ απόψε βρες την άκρη του νήματος και ξεκινά να το λύνεις...
Και να σε αγαπάς ναι;
Και είμαι σίγουρη πως όλα θα βρουν το δρόμο τους...
Αποδοχή θέλει και δουλειά!