Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Μία ευκαιρία,μία ζωή...



Όσο μεγαλώνεις οι ερωτήσεις σου αλλάζουν.
Γίνονται πιο δύσκολες , ερωτήσεις στις οποίες δεν έχω πάντα την απάντηση που ψάχνεις.
Το μυαλό ενός παιδιού σκέφτεται τελείως διαφορετικά από ενός ενήλικα.
Και εκεί είναι η ομορφιά..!
Διότι μέσα από το σκεπτικό σού έχω δει πολλές φορές τα πράγματα πολύ διαφορετικά.
Έχω προβληματιστεί, έχω γελάσει, έχω νιώσει λίγη μπροστά στον δικό σου μοναδικό τρόπο σκέψης.
Χτες το βράδυ, όπως πάντα βράδυ σε πιάνει , και ρωτάς, ρωτάς απορείς...
Ρώτησες τον μπαμπά σου γιατί οι άνθρωποι να πεθαίνουν.
Είπες πως θα ήταν σωστό να φτάνουμε  100 χρόνων και μετά να γινόμαστε πάλι μωρά.
Όμως χωρίς να χρειαστεί να τα κάνουμε όλα από την αρχή....
Χωρίς να χρειαστεί να μάθουμε να μιλάμε, να περπατάμε χωρίς να πάμε σχολείο μιας και τα έχουμε μάθει ήδη όλα!
Ξεκινώντας από την αρχή έχοντας εμπειρία και γνώση!

Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι, θα ήταν σαν να μας δίνει η ζωή μία δεύτερη ευκαιρία!
Όμως η ευκαιρίες να της ζωής δεν μοιάζουν ακριβώς έτσι.
Υπάρχουν και είναι στην κρίση σου αν θα τις αρπάξεις.
Αν θα καταλάβεις το λάθος σου χωρίς να χρειαστεί να το ξανακάνεις.
Αν θα καταλάβεις πως αυτή είναι για σένα η κατάλληλη στιγμή για να πετύχεις.
Αν ήρθε η ώρα να επιλέξεις, να αλλάξεις και να σκεφτείς

Πολλές φορές όμως η ζωή δεν χαρίζει.
Για αυτό πρέπει να την ζεις με προσοχή, χρησιμοποιώντας όλες σου τις αισθήσεις.
Να ακούς, προσεχτικά.
Να ακούς πριν μιλήσεις , να ακούς πριν κρίνεις.
Να ακούς όμως και  μελωδίες που μιλούν στην καρδιά σου .
Τραγούδια που σε κάνουν να θες να χορέψεις, να τραγουδήσεις, να ονειρευτείς.
Να βλέπεις την ομορφιά γύρω σου.
Να απολαμβάνεις ένα ηλιοβασίλεμα.
Να κοιτάς τους ανθρώπους στα μάτια!
Να βλέπεις τον κίνδυνο και να τον αποφεύγεις.
Να απολαμβάνεις τις μυρωδιές, φτιάχνοντας όμορφες αναμνήσεις..
Να μυρίζεσαι μπελάδες και να μένεις μακριά τούς.
Να ακουμπάς , να δίνεις χάδι και να παίρνεις.
Να απολαμβάνεις ένα γεύμα, ένα φιλί ένα παγωτό!
Να ζεις χωρίς να ξεχνάς την αθωότητα της νιότης σου.
Να αποκτάς γνώσεις και να θυμάσαι πως η γνώση είναι δύναμη.
Να γελάς σαν παιδί σε όλες σου τις ηλικίες.
Να απολαμβάνεις όλα εκείνα τα απλά πράγματα που μόνο ένα παιδί μπορεί να εκτιμήσει.
Και να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά έτσι είμαι σίγουρη πως θα αρπάξεις την οποία ευκαιρία βρεθεί στο διάβα σου.
Μακάρι μωρό μου η ζωή να μας έδινε ένα τέτοιο δώρο!
Όμως η ζωή είναι δώρο ή ίδια και η διαδρομή της είναι αυτή που έχει αξία.




Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

Happy birthday to me.


Να γιατί αγαπώ τον χειμώνα.
Γιατί χειμώνα γεννήθηκα!!
Ένα κρύο ξημέρωμα του Φλεβάρη.
Υδροχόος στο ζώδιο και ναι πιστεύω στα ζώδια μιας και το αντιπροσώπευω 100% !

Κάποτε τα τριάντα κάτι μου φαινόταν τόσο μακρινά, τόσο κάπως πως να το πω... Πολύ κυρία...
Σήμερα λοιπόν φτάνοντας τα δεν νιώθω ακριβώς έτσι!
Κυρία μεν αλλά όχι αυτό που φανταζομουν κάποτε.
Αν και όταν ένα δεκαοχτάχρονο μου μιλάει στον πληθυντικό μου φαίνεται περίεργο!
Νιώθω ακόμα παιδί...
 Μεγάλο, όμως παιδι.

Τα τελευταία χρόνια έψαχνα συνεχώς να βρώ εμένα, τα θέλω μου.
Τελικά πρόσφατα συνειδητοποιήσα ότι αγαπώ αυτό που είμαι!
Ξέρω τι είμαι και το έχω αποδεχτεί έτσι με αγαπώ ακόμα πιο πολύ!
Εκτιμώντας ακόμα περισσότερο την ζωή.

Με την ελάχιστη τρέλα που μου έχει απομείνει πορευομαι.
Σε έναν κόσμο που δεν μου αρέσει, συνεχίζω να πιστεύω πως κάτι θα αλλάξει.

Αγαπώ την μοναξιά μου.
Λατρεύω να ακούω μουσική μόνη μου.
Απολαμβάνω στιγμές που με συντροφεύει μόνο η σκιά μου. Αν και πια είναι σπάνιο για μένα!
Αγαπώ όμως και την παρέα!! Αγαπώ τους φίλους μου!
Και χαίρομαι να βρίσκομαι με κόσμο.
Δεν με λες αντικοινωνική.

Θέλω να ασχολούμαι με κάτι συνεχώς να διοχετεύω κάπου την ενέργεια μου.
Και όταν δεν το κάνω με πιάνει θλίψη!
Αυτό περνάω αυτόν τον καιρό!

Μου αρέσει να τραβάω φωτογραφίες.
Στις περισσότερες λείπω μιας και κάνω τον φωτογράφο!! Οπότε τραβάω μόνη τον εαυτό μου. Αγαπώ selfie!

Αν είχα περισσότερο χρόνο και μία καλύτερη φωτογραφική , θα τράβαγα ακόμα περισσότερες φωτογραφίες! Το έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου!

Αγαπάω δυνατά, πληγώνομαι εύκολα, συγχωρώ όμως, μα δεν ξεχνάω!

Νιώθω συχνά ότι δεν ανήκω σε κάποιο σύνολο, κατοικώ σε έναν δικό μου κόσμο! Και μου αρέσει πολύ!

Με τρομάζει ο χρόνος...
Όμως χαίρομαι που ειμαι ένα μέρος του...
Χαμογελώ σε κάθε νέο πρωινό!
Αγάπησα τα σημάδια του χρόνου, εκείνα που  αφήνει σιγά σιγά στο πρόσωπο μου.
Εκείνα που με άλλαξαν, εκείνα που άφησαν μέσα μου κάτι.. Όμορφο ή όχι.

Άνθρωπος των άκρων! Άσπρο εσύ μαύρο εγώ έτσι απλά για την αντίδραση.

Λατρεύω το βουνό και την θάλλασα!
Θα μπορούσα να ζήσω σε βουνό αρκεί να βλέπω και να ακούω τα κύματα!

Μεγαλώνω και συνειδητοποιώ πως οι αξίες στην ζωή μου άλλαξαν.
Όλα όσα αξίζουν δεν αγοράζονται.
Και δεν πουλιούνται.
Νιώθω τυχερή για όσα έχω!

Τα κεριά στην τούρτα μου αυξάνονται, το ίδιο θέλω να γίνεται  και με τις  όμορφες στιγμές.
Αυξάνονται επίσης οι απαιτήσεις που έχω από τον εαυτό μου.

Αφήνοντας λοιπόν ένα κομμάτι από μένα και τις σκέψεις μου...

33 λοιπόν!!
Τελικά  νιώθω υπέροχα!
Και ας  έχω περισσότερες ρυτίδες από πέρυσι.
Μου αρκεί που χαμογελάω!
Μου αρκεί που έχω τρείς άνδρες να με αγαπούν!
Μου αρκεί να είμαι υγιής εγώ και η οικογένεια μου!
Τα ακριβότερα στολίδια στην αγκαλιά μου!

Χρόνια μου πολλά!!
Χρόνια με πολύ υγεία, αγάπη, δημιουργία και ας κάνω ρυτίδες!!






Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Βράδυ Σαββάτου



Είναι Σαββατόβραδο...
Στο κεφάλι μου κοσμεί ένας ωραιότατος κότσος αυτός της τρελής!
Η μπλούζα μου έχει λεκέδες από αλεύρι και λίγα ακόμα υλικά από το κέικ που φτιάξαμε!
Κάθομαι για λίγο στο τζάκι στην αγαπημένη μου γωνιά!
Το σαλόνι παρόλη την ησυχία του μιας και να μικρά κοιμούνται, μου υπενθυμίζει την γλυκιά τους ύπαρξη!
Υπάρχουν πολλά σκόρπια παιχνίδια... Που αρνούμαι να τα ξανά μαζέψω!
Το τζαμί που καθαρίσα το πρωί έχει αποτυπώματα από μικρά χεράκια...
Αχνό φαίνονται στον χαμηλό φωτισμό!
Μιλάω μόνη μου...Αυτό το σπίτι δεν θα μείνει ποτέ καθαρό πάνω από μέρα σκέφτομαι!
Χαζεύω στο facebook
Βλέπω διάφορα πόστ....
Με κρασιά...
Με βόλτες,  με πανσέληνο...
Σκέφτομαι πως έχω να βγω καιρό...
Τα κάποτε Σαββατόβραδα τελείωσαν χρόνια τώρα..
Σχεδόν δεν τα θυμάμαι!
Και οι φορες που θα βγούμε μετρημένες...
Και εκεί που προσπαθώ να θυμηθώ κάτι από τα παλιά...
Οι σκέψεις μου πηδάνε και σκέφτομαι πως δεν έχει νόημα!
Γιατί αν ήθελα πραγματικά να το κάνω θα το έκανα!
Τις σκέψεις μου διακόπτουν γρήγορα βήματα και κλάμα.
Ο μικρός τρέχει στην αγκαλιά μου!
Άραγε είδε κάποιο όνειρο κακό;
Ή απλά ξύπνησε που δεν με βρήκε κοντά του...
Η αγκαλιά μου είναι αρκετή για να σταματήσουν τα δάκρυα του!
Ένα χάδι που ηρεμεί και πάλι την ανάσα του.
Μία αίσθηση του πόσο σημαντική είμαι για αυτά τα πλάσματα!
Αυτόματα καταλαβαίνω γιατί σήμερα δεν θα ανεβάσω και εγώ μία φωτογραφία με χτενισμένο μαλλί, αγαπημένο κόκκινο κραγιόν και ένα ποτήρι από το αγαπημένο μου κρασί σε ένα μαγαζί κάπου στο κέντρο....
Και η αλήθεια είναι σε αυτή την φάση είναι επιλογή μου τελικά να πίνω απλά ένα κρασί που βρήκα στο ψυγείο, χωρίς κραγιόν χωρίς παρέα.
Έχοντας κρυωμενο τον άντρα μου η βραδιά αποκτά άλλο νόημα!!
(Χρωστάω κείμενο για κρυωμενο σύζυγό)
Νιώθοντας όμως τόσο γεμάτη, και τόσο κουρασμένη ταυτόχρονα ένα ακόμα Σαββατόβραδο!

Καληνύχτα κόσμε!

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Είμαι χαρούμενος!



Η σημερινή μέρα ήταν ντυμένη με λευκές πινελιές!
Αφράτο λευκό το χιόνι άλλαξε τελείως την εικόνα που είχα συνηθίσει να βλέπω κάθε πρωί  από το παράθυρο μου!
Ένιωσα τυχερή που σήμερα δεν δούλευα και ύστερα από έναν μοναχικό ήσυχο πρωινό καφέ ξύπνησα τον γιό μου για να προλάβει να δεί και εκείνος εκείνες τις μικρές λευκές πινελιές που άφησε η χθεσινή βραδιά.
Ο γιος μου απο την ώρα που ξύπνησε ανυπομονούσε να παμε για λίγο κάτω να πιάσει έστω και λίγο χιόνι κάτω από το σπίτι του!
Αφού παίξαμε στην γειτονιά με μικρούς χαρούμενους φίλους μαζευτηκαμε σπίτι.

Ωστόσο από το πρωί τον είχε πιάσει η συνηθισμένη όμως λίγο πιο έντονη ακόμα λόγο- διάρροια!
Μιλούσε ασταμάτητα....
Είπε πολλά όμως αδύνατο να προλάβω να τα θυμηθώ όλα!
Πρός το απόγευμα συγκράτησα κάποιες  ατάκες!!

Λίγο πριν τους βάλω για ύπνο χτύπησε ο μικρός το μάτι του.
Ο μεγάλος αμέσως έτρεξε κοντά του λέγοντας...
-Αχ παιδί μου, να σε δώ, πιστεύω ότι όταν παντρεύεσαι θα έχει γιανει θα δείς!
Του είπε τρυφερά!

Ύστερα του ζήτησα να σταματήσει για λίγο να μιλάει για να κοιμηθεί το μωρό.
Τότε μου εκμυστηρεύτηκε που οφείλεται ο λόγος για τον οποίο μιλάει τόσο πολύ λέγοντας μου..

-Μαμά να σου πω κάτι μάλλον είναι ίωση αυτό που έπαθα!
Ποιό παιδί μου.. Ρώτησα
Αυτό που μιλάω πολύ , πιστεύω  είναι ίωση και ότι θα κρατήσει για χρόνια!!

Σήμερα επίσης έβγαλε επιτέλους το πρώτο του δόντι, για την ακρίβεια τον βοήθησε η γιαγιά!
Μαμά να σου πω κάτι η γιαγιά μου είναι οδοντίατρος χωρίς εργαλεία! Σε αυτήν θα πηγαίνω!

Την ώρα λοιπόν που τον έβγαλα στο κρεβάτι μου λέει

-Μαμά τραγουδά μου λίγο
-Δεν τραγουδάω, δεν έχω ωραία φωνή και ντρέπομαι ειδικά όταν μου το ζητάνε του είπα...
-Μαμά έχεις ωραία φωνή και δεν κάνει ντρέπεσαι το παιδί σου μου είπε!
Έτσι για πρώτη φορά τραγούδησα κατά παραγγελία!!!

Μαμά σήμερα είμαι χαρούμενος πολύ!
Αλήθεια μωρό μου γιατί;
Γιατί χιόνισε και έπαιξα!
Γιατί έχω γιαγιά οδοντίατρο και επιτέλους θα έρθει η νεράιδα να μου φέρει  τα λεφτά μου " εδώ δεν ξέρω τι ακριβώς έχει καταλάβει και αν του χρωστάει η νεράιδα!"
-Γιατί σήμερα καναμε πολλές αγκαλιές.
Γιατί είσαι η καλύτερη μαμά στο σύμπαν!
Και ο μπαμπάς είναι ο καλύτερος στο σύμπαν!
Και ο αδερφός μου!
Γιατί απλά είμαι τυχερός!

Και έτσι χαρούμενα έκλεισε μία απλή ελαφρός χιονισμένη  χειμωνιάτικη μέρα!
Κάνοντας το μεγάλο μου αγόρι να αισθάνεται χαρούμενος!
Με μικρά απλά πράγματα!!

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Το ξυπνητήρι και τα παράπονα!






Μετα από δύο βδομάδες στο σπίτι με τα παιδιά σήμερα αγανακτισμένη για πρώτη φορά ψιθύρισα πως η Δευτέρα πλησιάζει...
Το μάτι μου γυαλιζε σίγουρα, και το μόνο που ήθελα ήταν να πιω δύο τζουρες καφέ χωρίς να μου μιλάει κανείς, χωρίς να πέφτουν τυχαία ταχα μου αυτοκινητάκια στο φλιτζάνι μου.
Χωρίς να χυθεί ο καφές μου.
Χωρίς να με τραβάνε , χωρίς να τσακώνονται μπροστά μου.
Μπορεί να με ενοχλεί λίγο που θα πρέπει να ενεργοποιηθεί ξανά το ξυπνητήρι όμως οι δύο βδομάδες ήταν αρκετές για να ξεφύγουμε εντελώς!
Όλα ξεκίνησαν παραμονές των εορτών που το διπλό μας στρώμα στρώθηκε στο σαλόνι μία παράδοση που φέρνει ιδιαίτερη χαρά στα παιδιά!

Τα παιδιά όπως ήταν αναμενόμενο όλη μέρα κυριολεκτικά χοροπηδούσαν πάνω στο στρώμα, καναπέ, τραπεζάκι.
Χοροπηδούσαν τόσο πολύ που από την δεύτερη κιόλας μέρα έλεγα πως το στρώμα πολύ σύντομα θα πάει στην θέση του.
Ο μεγάλος αδιαφορώντας πλήρως καθώς χοροπηδαγε χαρούμενος έλεγε
- σιγά μέχρι το βράδυ θα το έχεις ξεχάσει!
Ο μικρός βλέποντας τον αδερφό του μιμούνταν άψογα κάθε του άλμα!
Εγώ έμενα σαν στήλη άλατος χωρίς άλλα επιχειρήματα η απειλές μιας και σίγουρα μέχρι το βράδυ θα το είχα ξεχάσει!
Μετά από μία βδομάδα το στρώμα επιτέλους έφυγε από το παιδότοπο σαλόνι μας!
Όμως η τρέλα παρέμεινε!
Τρέξιμο στο σπίτι, φωνές, υστερία αυτοκινητάκια, μουσική κλάματα και γέλια .
Ο νεότερος της οικογένειας μέσα σε δύο βδομάδες έδειξε ακόμα περισσότερο πόσο μεγάλος θεατρίνος είναι!
Καλύπτοντας και ξεπερνώντας κατά πολύ τον μεγάλο του αδερφό!
Υπήρχαν στιγμές που ο μεγάλος μου φώναζε παρακαλώντας....
-Μαμά κάνε κάτι με αυτόν να ηρεμισουμε λίγο!
Όλα αυτά από το πρωί μέχρι το βράδυ!
Μια τρελή τρελή οικογένεια σε χριστουγεννιάτικες διακοπές στο σπίτι!
Οι μέρες κύλησαν γρήγορα!
Όμως απολαυστικά!
Νιώθω πως μου αρέσει το χάος που επικρατεί εδώ μέσα!
Ίσως και να το συνήθισα!
Το ξυπνητήρι όμως νιώθω πως δεν θα το συνηθίσω ποτέ!
Και μόλις το ενεργοποίησα!
Όπως και τα παράπονα του γιου μου.
Ο οποίος κάθε δέκα λεπτά έχει και μία καινούργια ιδέα...
-Μαμά τι λες να φτιάξουμε κατασκευές;
-Μαμά τι λες να πάμε βόλτα;
-Μαμά τι λες να έρθει κανένας φίλος μου!
-Μαμά.. Έχω μία ιδέα!
-Σε λίγο μωρό μου...
-Όχι σήμερα...
-Θα δούμε..
-Ουφφφφ όλο όχι μου λες!
-Μα αφού κάθε λίγο μου προτείνεις και κάτι καινούργιο!
-Ε καλά όλο τα ίδια λες!!

Χτες αποφάσισα πως πρέπει να σιδερωσω.
Τους μάζεψα και τούς δύο στο δωμάτιο για να μπορώ να τους ελέγχω...
Στο δωμάτιο πέρα από το σημείο που ακουμπούσαν τα πόδια μου δεν υπήρχε άλλος χώρος!
Σκορπισμένα παντού όλα τους τα παιχνίδια....
-Σε παρακαλώ μαζέψτε το δωμάτιο επιτέλους!
 ζήτησα για πολλαπλή φορά!
-Θα πάω στον παππού, και θα του πω να μου φτιάξει έναν καθαριστή...
-Τι καθαριστή παιδί μου;
-Καθαριστή μαμά ρομπότ καθαριστή, να μαζεύει παιχνίδια, να μαζεύει τα ρούχα μου, να μαζεύει μαρκαδόρους!
Και εγώ απλά θα του λέω τι να κάνει!
Αυτή ήταν η απάντηση
-Καλά μέχρι τότε μάζεψε το δωμάτιο σου.
-Καλά δεν ακούς; Όλο τα ίδια λες!! Και να τα κάνω πάλι τα ίδια θα λες!
Όλα αυτά από το στόμα του εξάχρονου αγόριου μου!!!
Έτσι λοιπόν νιώθω πως οι δύο βδομάδες ήταν υπέρ αρκετές...
Μπορεί να με ζοριζει η ιδέα πως από αύριο το ξυπνητήρι θα χτυπάει τα χαράματα, όμως έχουν αρχίσει και με ζοριζουν και τα παράπονα!

Η ώρα περασμένη, νιώθω εξάντληση.
Μέσα στην ησυχία της νύχτας χαμογελάω μόνη μου.
Δεν περάσαμε και άσχημα τελικά.
Είδαμε ταινίες, αγκαλιαστηκαμε, παίξαμε, κάναμε σχέδια για την νέα χρονιά, κοιμήθηκαμε λιγάκι παραπάνω!
Πήγαμε βολτες, εκδρομές περιμέναμε το χιόνι που ποτέ δεν ήρθε!
Και τώρα που το σκέφτομαι θα μου λείψει όλο αυτό!
Εγώ να φωνάζω και εκείνοι χαρούμενοι και γελαστοί να τρέχουν αδιαφορώντας!
Να ρωτάω ποιος το έκανε αυτό και να δείχνουν ο ένας τον άλλον.
Θα συμβαίνουν και πάλι αλλά σε μικρότερη ένταση μίας και η καθημερινότητα, το σχολείο οι δραστηριότητες θα μειώσουν λίγο τις αταξίες!
Από αύριο λοιπόν το ξυπνητήρι θα βάλει μία τάξη!
Θα ξεκινήσει το καθημερινό τρέξιμο.
Σίγουρα δεν θα λείπουν οι ζαβολιες κι το γέλιο.
Όμως δεν θα ναι Χριστούγεννα!


Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

Αποχαιρετώντας το 2016





Πέρυσι τέτοια εποχή έψαχνα να βρώ το κορίτσι που άφησα.
Φέτος θαρρώ πως βρήκα κάποια κομμάτια της.
Βρήκα πολλά από εκείνα που θέλω, και τι ζητάω.
Ή χρονιά που πέρασε δεν ήταν ή καλύτερή μου μιας και ξεκίνησε με πολύ άγχος, πολλές δυσκολίες!
Ένα χειρουργείο, εξετάσεις, γιατρούς. Και μία Ρεγγίνα να προσπαθεί να συνειδητοποιήσει πολλά!
Ο χρόνος τελειώνει πέρνοντας μαζί του όλα εκείνα που πια  δεν χρειάζονται.
Μία εξέταση σημαντική που μου δημιούργησε πολύ άγχος , όμως τελείωσε! Όλα πήγαν καλά! Δηλώνω υγιείς!
Φέτος λοιπόν αποδέχτηκα πολλά.
Εκτίμησα ακόμα περισσότερα.
Πραγματοποίησα πολλά από τα θέλω μου.
Αναζήτησα κυνηγώντας όλα εκείνα που θα με έκαναν να αισθάνομαι όμορφα και το πέτυχα!
Άφησα τους φόβους μου να βγουν και τους αντιμετώπισα. Όχι όλους όμως προσπάθησα.
Αφησα τα συναισθήματα να με οδηγήσουν. Και τα ακολούθησα!
Ή χρονιά είχε και όμορφες στιγμές!
Μοναδικές και χαίρομαι που είχα τα μάτια μου ανοιχτά ρουφοντας κάθε της στιγμή.
Οι περσινοι μου στόχοι επιτεύχθηκαν!
Μπήκα στα παλιά μου τζιν !
Έκανα δεύτερο τατουάζ!
Μετά από μια δεκαετία και βάλε άλλαξα απόχρωση στα μαλλιά μου.
Επέτρεψα στον εαυτό μου να κοιμηθεί λίγα μεσημέρια παραπάνω.
Άφησα μέρες να περάσουν χωρίς να κάνω τίποτα.
Έψαξα να βρώ εμένα και ομολογώ πως βρήκα πολλά από εκείνα που έψαχνα.
Ή νέα χρονιά έχει όπως πάντα νέους στόχους!
Νέες προκλήσεις για μένα.
Νέα ταξίδια, ταξίδι του μυαλού και όχι μόνο.
Να ολοκληρώσω κάποια από εκείνα που δεν έκανα.
Αν και  σε όλες εκείνες τις αναζητήσεις μου διαπίστωσα ότι έχω όλα όσα θέλω.
Και θέλω να είμαι καλά με όσα έχω εκτιμώντας τα περισσότερο!
Φέτος κατάλαβα για ακόμα μία φορά ότι τα όνειρα πραγματοποιούνται αρκεί να τα θες!
Αρκεί να μην ξεχνάς να ονειρεύεσαι.
Έτσι λοιπόν κλείνοντας την χρονιά αυτή θέλω να μάθω και στα παιδιά μου.
✔Να ονειρεύονται!
✔Να μην φοβούνται!
✔Να πιστεύουν στα θαύματα.
✔Να ελπίζουν
✔Να πιστεύουν στον εαυτό τους
✔Να έχουν υπομονή
✔Να αγαπάνε τον εαυτό τους
✔Να αγαπούν δυνατά
✔Να προσέχουν τον εαυτό τους
✔Να μην θεωρούν τίποτα δεδομένο
✔Να χαίρονται με εκείνες τις μικρές στιγμές!
✔Να πιστεύουν στην δύναμη τους.
✔Να γελάνε

Και ο καλύτερος τρόπος για να τους μάθω είναι να πράττω ανάλογα!

Καλή χρονιά κόσμε!
Με υγεία, χαρές αγάπη και όμορφες στιγμές!
Και μην ξεχνάτε να ονειρεύεστε ❗❗


Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2016

Τα κλειδιά!




Τι πιο όμορφο να ανοίγεις την πόρτα του σπιτιού σου και να τρέχουν στην αγκαλιά σου,  τα δύο σου αγόρια, που σχεδόν παλεύουν διεκδικώντας την καλύτερη δυνατή αγκαλιά!
Να κρέμονται πάνω σου κασκόλ, τσάντες , και εσύ να είσαι στο πάτωμα έχοντας πάνω σου την πιο γλυκιά μυρωδιά τους να γεμίζει την ψυχή σου χρώματα της αυγής.
 Και έτσι γεμίζεις ξαφνικά φιλιά, φωνές, ερωτήσεις γέλια...
Σε ακολουθούν από πίσω ο ένας μιλώντας για τα πάντα, και ο άλλος γκρινιαζοντας για να τον πάρεις ακόμα μία αγκαλιά.
Και εκεί που σκέφτομαι πως κάθε φορά που γυρίζω από την δουλειά δύο φατσούλες κοιτάζουν πίσω από την κουρτίνα να δουν το αυτοκίνητο μου να έρχεται, το μυαλό μου γυρίζει πολλά χρόνια πίσω....
Τότε που άνοιγε ή δικιά μου μαμά την πόρτα του σπιτιού μας.
Και εγώ με την αδερφή μου πεφταμε πάνω της ,και διεκδικούσαμε την πιο γεμάτη αγάπη αγκαλιά.
Ύστερα κοιτούσαμε τις τσάντες από τα ψώνια  που έφερνε , ψάχνοντας για λιχουδιές.
Μετά την ακολουθούσαμε από πίσω, για να γεμίσουμε λίγο από μυρωδιά και αγάπη μαμάς!
Να της πούμε τα νέα μας, να τις κάνουμε ένα σωρό απο ερωτήσεις.
Πόσο περίεργα αλλάζουν οι ρόλοι.
Πόσο εύκολα ξεχνάς την παιδική σου λαχτάρα. .
Πόσο γρήγορα ή ζωή σου αλλάζει θέση και από παιδί να γίνεσαι εσύ ή μαμά που ανοίγεις την πόρτα.
Είναι καλό που και που να θυμάσαι...
Γιατί όταν θα χτυπήσει το τηλέφωνο και ή οθόνη σχηματίσει το όνομα της, να μην της κλείνεις το τηλέφωνο βιαστικά...
Άλλωστε είναι ο ίδιος άνθρωπος που κάποτε ήταν ο λόγος που λαχταρούσες να ακούσεις το κλειδί της στην πόρτα.
Είναι καλό να θυμάσαι...
Γιατί πρέπει να δίνεις περισσότερη σημασία σε εκείνα τα μικρά πλάσματα που περιμένουν πως και πως να σχολασεις από την δουλειά για να σου πουν τα νέα τους. Για να πάρεις αγκαλιά. Να σου δείξουν τις ζωγραφιές τους, και τα παιχνίδια που σχηματίζουν μία μεγάλη σειρά από μικρά αυτοκίνητα!
Για να βρουν στις σακούλες του σουπερμάρκετ μικρές λιχουδιές.
Για να θυμούνται αργότερα με αγάπη το κλειδί να ανοίγει την πόρτα.
Γιατί κάποια στιγμή θα αποκτήσουν τον ρόλο σου...!